Tegenwoordigheid van geest

Wij wensen iedereen een geïnspireerd, welvarend en gezond 2012 toe!

En daarbij zo veel mogelijk tegenwoordigheid van geest, wakkerte, helderheid.

De grote drukte in het afgelopen anderhalf jaar heeft het bloggen voor mij naar de achtergrond verdrongen, zoals je wellicht gemerkt hebt. Mijn voornemen voor het nieuwe jaar is dat weer nieuw leven in te blazen, zowel op deze plek voor personal en loopbaan coaching, als op mijn nieuwe aanvullende weblog die verder gaat dan coaching:

www.tegenwoordigheidvangeest.nu

Let op: punt NU!

Hartelijke groet,

Lucas van der Valk

Inikata Master Coaches, Naarden (Het Gooi)

 

Ook na de vakantie geldt: de kaart is niet het landschap

Vier weken trokken we rond, onderweg veel landkaarten, stedenkaarten en zeekaarten raadplegend.

Ook veel baat gehad bij 'Marie', zoals we de vrouwenstem van onze Garmin, de Amerikaanse Tom Tom, noemden. Een verzameling virtuele kaarten met een GPS, die weet waar je je bevindt op de kaart. En Marie wist altijd de weg.

Maar naar buiten kijkend werd het aloude cliché weer zo duidelijk: de kaart is niet het landschap. Lijkt er in de verste verten niet op. Is maar een hulpmiddel om je weg te vinden. Niets meer en niets minder.

Toch is dat iets wat we na zo'n vakantiereis vaak weer snel dreigen te vergeten - we verwarren al weer snel de realiteit met afbeeldingen of modellen ervan. Zeker in bedrijven en organisaties.

Dag van de Coach 2010 met Daniel Ofman over persoonlijke ontwikkeling

Onlangs vond weer de jaarlijkse ‘Dag van de Coach’ plaats, georganiseerd door het Tijdschrift voor Coaching. Een voor coaches heel interessante dag, vooral door de key note speakers Daniel Ofman, Marinus Knoope en Roos Vonk. Het thema was emoties, en het hoogtepunt van de dag een ontmoeting tussen Daniel Ofman van de kernkwadranten en Marinus Knoope van de creatiespiraal. ‘Het debat’ stond onder leiding van Harry Starren, directeur van De Baak, die hier vooral als een soort cabaretier op het gebied van management en organisatie optrad.

De drie werelden in organisaties

Heel interessant vond ik om Ofman weer eens de o zo ware theorie over de drie werelden in organisaties te horen uitlegggen. Die drie werelden zijn:

Een mooie avond met Kristoffer Schipper, Wim Brands en Freek de Jonge

Gisteravond was ik aanwezig bij de Amsterdamse boekpresentatie van de nieuwe Nederlandse vertaling van de Tao Te Tjing, tegenwoordig ook wel Dao De Jing. Dat is zoals bekend het belangrijkste boek van de Chinese filosofie en van het taoïsme. Deze mooie vertaling blijkt nu ‘Laozi – Het boek van de Tao en de innerlijke kracht’ te heten, en Kristoffer Schipper heet Rik Schipper in het dagelijks leven. Hij bleek trouwens niet alleen emeritus hoogleraar in de sinologie  (Leiden en Parijs) te zijn, maar ook een praktiserend taoïst.

Google wil ook wat

Rik, die al eerder de hele Zhuangzi vertaalde, de nummer twee van de klassieke taoïstische canon, werd live geïnterviewd door Wim Brands, onder andere bekend van VPRO’s televisieprogramma ‘Boeken’. Toen deze met zijn welkomstwoord begon, stond de microfoon veel te laag. Op de eerste rij vlak voor hem zat Freek de Jonge, die dit gelijk zag en ingreep door de microfoon op de juiste hoogte te zetten. Zo, genoeg name dropping. Maar ja, Google wil ook wat. En waarom zat Freek daar?

Authentiek leiderschap volgens coach en trainer Bas Blekkingh

Authentiek en leiderschap - dit zijn zo ongeveer de twee grootste cliché’s in de wereld van bestuur en management in één adem. Ik kan ze al  een tijdje niet meer horen, brrrrr. Leiderschap is al jaren niet vertoond in Nederland, en is gewoon een overdreven mooi woord voor leiding geven, manager zijn of de baas zijn. Iedereen is tegenwoordig bezig met zijn of haar leiderschap, van een beginnende winkelchef van het plaatselijke drogisterij-ketenfiliaal tot en met de commissarissen van grote concerns. En dan zwijg ik nog over de binnenlandse politiek. Het woord betekent zo langzamerhand echt helemaal niks meer, behalve dat er mensen aan je rapporteren. Het is als slappe kouwe thee.

“Authentiek zijn is gewoon jezelf zijn"

En nu dat authentiek, dat ligt heel wat lastiger. Maar één ding is zeker, iedereen moet tegenwoordig authentiek zijn, leider of geen leider. De vraag is alleen, wat is dat dan, authentiek zijn? Wanneer is iemand authentiek? Authentiek zijn is gewoon jezelf zijn, hoor je vaak. Dat is m.i. alleen maar een verschuiving van het probleem, want wat is dan ‘jezelf zijn’? Overigens hoop ik dat we het er wel over eens zijn dat we met authentiek ook niet een hooliganbedoelen die na een verloren wedstrijd tegen een supporter van de tegenpartij roept ”dat ie z’n kop d’r wel even zal afrukkken”. Of vinden we dat ook authentiek gedrag? Ik in ieder geval niet. Wat is authentiek dan wel?

Levenskunst tip: wat te doen als echte paniek toeslaat, b.v. bij ontslag?

Er gebeurt iets heel ergs. Een uiteraard geheel fictief voorbeeld: we zitten nog steeds midden in de economische crisis, ontslagen zijn aan de orde van de dag. Zeker in jouw tak van sport. En ook bij jou in de organisatie rommelt het al een tijdje. Een aantal collega’s heb je al een tijdje niet meer gezien. De directie zwijgt in alle talen. Er wordt veel gekletst bij de koffie-automaat, en meestal niet positief.

Zonder enige concrete aanleiding krijg je van de afdelingssecretaresse te horen dat je vanmiddag even bij je manager langs moet komen. Wat zou dat nu weer betekenen, denk je, we hebben het momenteel al druk genoeg met de huidige onderbezetting. Je maakt je niet echt ongerust, want je presteert meer dan voldoende. Toch bekruipt je een ongemakkelijk gevoel.

Zo ga je je doelen halen! – zeven tips voor het opstellen van kansrijke goede voornemens en doelen voor het nieuwe jaar

Nu eens voor de verandering een kort lijstje met handige tips die m.i. geen nadere uitleg behoeven. Hier zijn de zeven principes voor het maken van een goed plan voor het komende jaar 2010:

1.    Kies alleen die voornemens die je zèlf echt belangrijk vindt, niet die waarvan je denkt dat je ze van een ander zou moeten en waar je zelf niet in gelooft.

2.    Bedenk nu eens wat je wèl gaat doen i.p.v. niet: formuleer het positief – positieve voornemens blijken namelijk veel beter te werken dan negatieve verbodsbepalingen.

3.    Bedenk welk einddoel goed genoeg is, probeer niet altijd het uiterste uit de kan te halen. Zoek dus een realistische middenweg tussen overambitieus en al te gemakkelijk.

4.    Bedenk een aantal kleine vervolgstapjes van concreet gedrag die stap voor stap naar die einddoelen leiden.

5.    Zet nu vast periodieke evaluatiemomenten in je agenda voor het hele jaar.

6.    Weet dat je elke dag van het jaar weer opnieuw kunt starten.

7.    Last but not least: bedenk ook eens wat je aan de wereld wilt gaan geven, i.p.v. wat je er uit wilt halen – wat je voor andere mensen wilt gaan betekenen dus. Onderzoek laat keer op keer zien dat dat het meest bevredigend is, zinvol bezig zijn voor anderen. Je partner, kinderen, familie, vrienden, kennissen, buurtgenoten, klanten, relaties, leveranciers, collega’s, medeclubleden, mensen die je toevallig ontmoet, e tutti quanti.

Ik wens jou en de jouwen vrolijke en inspirerende feestdagen toe, en een in alle opzichten vervullend 2010.

Cadeau tip en inspiratie voor de feestmaand december en het nieuwe jaar

Een van mijn motto’s, een citaat van de schrijver Aldous Huxley (Brave New World), luidt al jaren: "Ervaring is niet wat je overkomt, het is wat je doet met wat je overkomt."

Onze eigen houding is doorslaggevend

Voor mij betekent dat, dat je eigen houding de belangrijkste bepalende factor is voor de kwaliteit van je leven, je relaties, je carrière en je werk. Hoe vervullend die zijn hangt vooral af van hoe jij daar mee omgaat. Niet WAT je overkomt, maar HOE je omgaat met wat je overkomt. Jouw mentale instelling, jouw attitude, jouw spirit is wat echt telt. Dan gaat het niet meer om wat je hebt, of wat je wilt worden, maar simpelweg om wie je bent. Dan is het je hele zijn waar het om draait. Niets meer, en niets minder.

Je eigen wijsheid leren ontdekken

Ik kan daar duizenden voorbeelden van geven, maar dat kan jij denk ik zelf ook wel. Zelf heb ik dit geleerd op de School voor Zijnsoriëntatie, een school voor moderne levenskunst en meesterschap in werk, waaraan ik me in permanente educatie heb verbonden. Het is een groot plezier en voorrecht daar getraind te worden door mensen als Hans Knibbe, Rianne van Rijsewijk en Paula van Lammeren. En ongelofelijk leerzaam bovendien, to say the least. Zij verstaan vooral de kunst de ander zijn of haar eigen innerlijke wijsheid te laten ontdekken, iets wat ik ook weer probeer over te brengen op mijn eigen coachees.

‘Geïnspireerd leven en werken’ -  een prachtboekje over Zijnsoriëntatie!

Nu hebben laatstgenoemde twee dames een werkelijk prachtboekje geschreven waarin de belangrijkste grondbeginselen van de Zijnsoriëntatie kort en heel toegankelijk worden uitgelegd. Ik citeer een stukje van de achterflap. Nu zijn achterflappen meestal ronkende reclameteksten; maar in dit geval onderschrijf ik uit eigen ervaring voor de volle 100% wat daar staat:

Een goede manager heeft maar twee lijstjes nodig

De Nijmeegse hoogleraar Filosofie en Organisatiekunde en mijn gewezen promotor René ten Bos schreef in 2003 een aardig stukje in het blad Filosofie in Bedrijf (FiB), waarin hij strategisch management opvatte als het opstellen en afvinken van lijstjes. Heel prozaïsch inderdaad, maar ook heel grappig en zeker niet onwaar.

En volgens managementauteur Alan M. Webber, voormalig editing director van de HBR, en vervolgens een van de mede-oprichters van het zakenblad Fast Company, heeft een goede manager maar twee lijstjes nodig om scherp te blijven. Het zijn deze twee:

Waarom je de beste resultaten krijgt door dingen half goed te doen!

Naast het maandelijkse managementtijdschrift Harvard Business Review, dat al decennia lang tot de canon van de management- en organisatieliteratuur behoort, bestaat er ook al een tijdje een heel handige dochteruitgave: HBR OnPoint. Een kwartaaluitgave die net als de HBR ook gewoon in de betere Nederlandse boek- of tijdschriftenzaak te koop is. Heel handig en overzichtelijk, want er wordt per keer maar één onderwerp uitgediept. Het blad bestaat dan uit eerdere populaire artikelen en klassiekers uit de HBR, aangevuld met een paar extraatjes. Dat zijn beknopte kadertjes naast het artikel onder de kop ‘Article at a glance’, in twee delen: ‘The idea in brief’, en ‘The idea in practice’.  Ook de uit HBR zelf bekende eenkoloms samenvattingen per artikel achterin vinden we hier weer terug. Plus nog wat meer redactionele omlijsting en lezerscommentaren. Zoals ik al zei, heel handig allemaal.

Oplossingsgericht denken werkt meestal averechts!

Ik lees vaak dat je oplossingsgericht moet denken en werken. Dat klinkt natuurlijk positief en sympathiek. De ervaring leert echter dat dat maar heel soms goed werkt. Wanneer werkt oplossingsgericht denken dan wel? Alleen als de oplossing al volkomen duidelijk is voor iedereen. Als er bijvoorbeeld brand uitbreekt, dan weet iedereen onmiddellijk: aan de slag met blussen!

Menselijke kwesties

Maar meestal is de situatie niet zo duidelijk. En zeker niet als het gaat over psychologische en intermenselijke kwesties. Vooral adviseurs, trainers en coaches, en ook andere hulp- en zorgverleners, slaan hiermee de plank vaak faliekant mis. Waarom werkt oplossingsgericht denken en werken daar niet? Om minstens twee belangrijke redenen.

Oplossingsgericht is hetzelfde als  probleemgericht

De eerste belangrijke reden is dat oplossingsgericht denken de keerzijde is van probleemgericht denken. Want als mensen denken problemen te hebben, met zichzelf of met elkaar, is het veel effectiever zo lang mogelijk in alle openheid te kijken naar wat er nou werkelijk aan de hand is. En juist uit de problematische sfeer te blijven. Vanuit een onderzoekende houding. Een houding van niet weten, van nieuwsgierigheid. Van zelfs nog niet weten of er een probleem is, en zo ja wat dat probleem dan precies inhoudt. En pas daarna komt er vanzelf wel ruimte voor een adequate oplossing, als er überhaupt al een probleem was.

Oplossingen zijn vaak schijnoplossingen

De tweede belangrijke reden is dat als je direct met een zogenaamde oplossing aan komt zetten, dat vaak later blijkt dat dat helemaal niet de gewenste of goede oplossing was. Of er was helemaal geen probleem, zoals bij dat spreekwoordelijke oude vrouwtje dat liefdevol wordt geholpen de drukke straat over te steken, en aan de overkant aangekomen zegt dat ze helemaal niet wilde oversteken.

Een waar gebeurd verhaal

Hoe voor de hand liggende oplossingen vaak de verkeerde zijn, wordt mooi duidelijk gemaakt door een verhaal dat ik vorige week tijdens een lezing hoorde. Hoewel het verhaal echt is gebeurd, is het tegelijk ook een metafoor voor hoe het vaak tussen mensen gaat in allerlei situaties. In mijn woorden ging het ongeveer als volgt:

Medicijn tegen informatie overload

Veel mensen hebben tegenwoordig last van informatie overload, dat hoeft geen verdere uitleg. Net terug van vakantie werd mij weer eens duidelijk hoe weinig informatie ik nodig had, al zeilend in de Ionische Zee, aan de westkant van Griekenland. Een goede zeekaart, en de onvolprezen pilot van Rod Heikell. Dat is een boek waar alle actuele informatie over het vaargebied in staat. Zoals hoe havens te herkennen vanaf zee, hoe ze binnen te varen, en waar aan te leggen en dergelijke. Verder 's ochtends natuurlijk het weerbericht, dat was eigenlijk alles. Maar dat weerbericht bleek meestal niet eens te kloppen, althans voor de plekken op zee waar wij ons die dag bevonden. De wind waait daar vrijwel altijd uit een andere hoek dan was voorspeld. Never a dull moment!

Zinvolle informatie

Terug thuis worden we weer overspoeld met informatie en pseudo-informatie. Een heel handige manier om die snel te schiften in zinvol en niet-zinvol leerde ik ooit van Prof. dr. Arie de Froe, rector magnificus van de Universiteit van Amsterdam, waaraan ik  studeerde. Zijn advies was, en dat pas ik nog steeds toe: als je een tekst onder ogen krijgt, stel dan onmiddellijk drie vragen.

Het medicijn van de drie vragen:

1. Wat staat er eigenlijk?
2. Is dit wel zo?
3. Wat doet het er toe?

Zo blijf je altijd kritisch, en bespaar je jezelf een hoop tijd!
Heb jij hier wat aan?

De meest kansrijke manier om gelukkig te worden...

...is iets doen voor een ander.
Geeft eigenlijk niet wat, en voor wie.
Zo maar, zonder verwachting van een tegenprestatie.
Hoeft niets groooots te zijn.
Ook kleine dingetjes doen voor een ander,
even helpen, iemand voor laten gaan die haast heeft, een vriendelijk woord.
"Dank je wel." "Sorry, dat was niet mijn bedoeling." "Geeft niet, hoor."

Dat komt keer op keer weer naar voren uit psychologisch onderzoek.
Dat je dan geen sukkel bent, maar een weldoener, een levenskunstenaar.
En wie wil er geen weldoener zijn?
Wie wil er geen levenskunstenaar zijn?
Inspirerend filmpje was dat dus.

Vakantie of geen vakantie - instant plezier en inspiratie uit de pressure cooker!

The eight irresistable principles of fun

Dit filmpje waar ik laatst tegenop liep is veel inspirerender dan even wegsurfen of even een spelletje doen tussendoor, en nog heel leuk en creatief bovendien. Het duurt trouwens maar acht minuten nog iets. Geniet gewoon even, hier en nu, waar je ook bent, van dit korte filmpje! Laat je inspireren. En besmet daarna zoveel mogelijk anderen met je goede humeur. Want plezier is besmettelijk, zoals je weet.

Een inspirerende zomer vol plezier toegewenst aan jou en de jouwen!

Financieel Dagblad kopt: Ontsnapping is geen ontspanning - vakantietips voor managers

Zaterdag stond er in de ‘Out of office’ Zomerspecial van de kleurenbijlage FD Persoonlijk een interessant artikel van Dominique Haijtema over hoe managers, professionals en ondernemers tegenwoordig hun vakantie doorbrengen. Dat zijn verrassende verhalen geworden.

Het hele artikel bestaat uit vier inspirerende interviews, waaruit uiteenlopende vakantiestijlen naar voren komen, plus het begeleidende artikel waarin de coaches Rinze Terluin en ik zelf aan het woord komen. Het geheel wordt afgerond met een viertal tips voor een geslaagde vakantie, 'met dank aan Lucas van der Valk'. Hier volgt het begeleidende artikel. Het geheel met interviews en al kun je lezen door onderaan dit blogje op de fotootjes van de FD-pagina’s te klikken. Veel leesplezier en inspiratie voor een relaxte zomer! Het artikel begint al met de schitterende  en o zo ware titel:

Nieuwsflits: volledig nieuwe website van mijn coaching praktijk Inikata

Inikata.nl

Graag vestig ik de aandacht op mijn geheel nieuwe website: www.inikata.nl – personal coaching voor professionals, managers en (startende) ondernemers.

Nieuw

En nu ook voor (bijna) afgestudeerden: topcoaching on budget! Voor deze webpagina's klik op een van de blokjes aan de linkerkant.

Levenskunsten.nl

Mijn website is nu geheel geïntegreerd met deze weblog, die gewoon door blijft gaan, maar nu ook met een vernieuwd uiterlijk, zoals je ziet.

Lucasvandervalk.nl

Het geheel ziet er prachtig uit, al zeg ik het zelf, en is een esthetisch en technisch hoogstandje van Nicole Mannens van Greener Pastures Websites
Mijn weblogpagina’s blijven het snelst toegankelijk via www.levenskunsten.nl en www.lucasvandervalk.nl
Kijk maar eens. Wellicht kun je dit nieuws ook doorspelen aan bekenden van je die er wat aan zouden kunnen hebben.

Vaar je eigen koers! - deel 2 (slot)

Dit is het vervolg op mijn vorige blogje  'Vaar je eigen koers - deel 1'

Jouw eigen wijsheid

Nu zul je al wel begrepen hebben dat een bepaalde koers ook een inhoud is. Iemands koers kan bijvoorbeeld zijn, ‘over twee jaar wil ik hier manager zijn’. Maar de echte vraag is dan natuurlijk, hoe breng je iemand bij zijn of haar nog onbekende koers? Eerst even wat anders, wat je als coach niet moet doen, althans niet aan het begin van een coachingtraject. Dat is niet gaan adviseren wat jij denkt dat goed voor die ander zou zijn. Een coach is namelijk primair geen adviseur. Een coach is vooral iemand die de ander zelf laat ontdekken waar hij of zij heen wil, en die de ander zijn of haar eigen antwoorden laat vinden op belangrijke vragen. Een coach zegt meestal niet voor, fluistert niets in! – een goede coach stelt de juiste vragen op het juiste moment. Zoals de oude Chinezen al wisten: geef een hongerige geen vis, maar een hengel. Zo leer ik mensen hun eigen diepere innerlijke wijsheid, wijsheid die iedereen bezit, zelf te ontdekken. Zo geef ik ze geen koers, maar breng ik ze bij hun eigen innerlijk kompas.

Mind is geest èn hart samen

Ons innerlijk kompas, dat is onze kern, onze essentie, en dat is niets anders dan onze ware aard, de natuur van onze geest, zoals de Tibetaanse boeddhisten dat zo treffend noemen. En met geest of mind bedoelen ze dan het ruime hart èn je open geest tegelijk, want zij maken geen onderscheid tussen hart en geest, wat wij meestal wel doen. Terwijl iedereen eigenlijk wel weet dat gevoelens en overtuigingen, al die inhouden dus, meestal door elkaar heen lopen en dus moeilijk of helemaal niet te onderscheiden zijn. Zij zeggen mijns inziens terecht: ‘Mind is the master’!

Vaar je eigen koers! - deel 1

Hoe begeleid je anderen bij het vinden van de eigen koers? - voor Astrid

Deze heel wezenlijke vraag kreeg ik onlangs van Astrid, mijn oprecht hartelijke dank hiervoor! Het is zo ongeveer ook wel meteen de lastigste vraag die je mij kunt stellen als coach. En zeker niet eentje die je binnen het kader van een blogje wel even beantwoordt. Toch zal ik hier een poging doen wat aanwijzingen en tips te geven. Ik beperk mij hier wel tot individuen, omdat het begeleiden van teams nog een paar factoren complexer is.

Innerlijke houding belangrijker dan al die inhouden

Goed, andere mensen hun koers laten vinden, hoe doe je dat dan? Je begint met te leren dat er altijd een onderscheid bestaat tussen innerlijke houding en inhoud. Er is altijd een houding en ook een inhoud. Een inhoud is een bepaalde gedachte, gevoel, emotie, indruk, opinie of overtuiging en dergelijke. Als ik me niet lekker voel, is ‘niet lekker’ een inhoud. Houding is dan hoe ik me tot die inhoud verhoud. Kijk je naar houding, die van jezelf of die van iemand anders, dan ontstaat er vanzelf een afstand tot die inhoud. Je beseft ineens dat je niet samenvalt met die inhoud, en dat je er nooit volledig door bepaald wordt.

Jij hebt het voor het zeggen!

Het houdt me eigenlijk niet zo bezig, maar ineens zag ik op de Typepad-teller dat ik mijn 50e blogje aan het schrijven ben. Ik begon ermee in april 2007, en nu, precies twee jaar later, staat de teller op 50! Dat is bijna elke twee weken een nieuw artikel. Een klein feestje dus, te meer daar mijn vernieuwde website-annex-weblog ook binnenkort wordt gelanceerd. Binnenkort, in dit theater.

Gelijk vroeg ik me af hoe we dat met elkaar zouden kunnen vieren. Een gezellig feestje met jullie, al mijn lezers, zou natuurlijk erg leuk zijn. Maar jullie zitten, voor zover ik dat weet en kan zien, verspreid over het hele land en verder weg, zoals in België en zelfs in Frankrijk. Dat lijkt me dus een minder goed plan op dit moment.

En nee, ik ga niet het obligate wedstrijdje organiseren en prijsjes uitdelen. Wat ik wel heel leuk vind is om eens van jullie te horen of er onderwerpen zijn die je graag door mij behandeld zou zien. Ik voel mij ineens een beetje het feestvarken, dus doe mij een keertje een plezier, en schrijf hieronder bij ‘Reacties’ een zinnetje dat het onderwerp aangeeft dat je graag door mij besproken zoudt willen hebben. Dan beloof ik dat ik mijn uiterste best zal doen om daar wat moois van te maken. Misschien worden het wel meerdere stukjes!

De kredietcrisis - begin nu eens gewoon met wat meer aandacht!

Over de kredietcrisis is nu zo’n beetje wel alles gezegd. Op het belangrijkste na dan, en dat is de vraag ‘hoe nu verder met het kapitalisme?’. Terecht is al opgemerkt dat als er al sprake is van een crisis, die crisis vooral een morele crisis is. En dat die kredietcrisis dan het einde van de neoliberale versie van het kapitalisme betekent. Allebei helemaal waar. Want het gaat ten eerste over moraal en ethiek, over de vraag wat onze houding en ons gedrag moeten zijn in dit soort zaken. En het gaat ten tweede over de constatering dat vrije markten zichzelf helemaal niet adequaat reguleren, zoals we dertig jaar lang in onze neoliberale naïviteit hebben gedacht.

Waar regels zijn is geen aandacht

Vandaag wil ik het even met je hebben over die morele crisis, en wat die voor ons dagelijks handelen zou kunnen betekenen. En dat is gelijk een klein stukje van een antwoord op de vraag hoe een vernieuwd kapitalisme eruit zou kunnen zien. Ik laat me daarbij inspireren door organisatie-adviseur Jaap Peters, over wie ik het laatst al had. Van hem komt de intelligente observatie die hier mijns inziens helemaal van toepassing is: daar waar regels zijn, is geen aandacht.

De Mindfulness Based Coaching Method® en de middelvinger

In mijn voorlaatste artikel kondigde ik al aan meer over persoonlijk leiderschap te gaan schrijven. Want voor mij is persoonlijk leiderschap de ultieme vorm van levenskunst. Dat betekent dus dat het thema levenskunst hier niet gaat verdwijnen, maar verder verdiept zal worden.

Persoonlijk leiderschap

Persoonlijk leiderschap vat ik dan op als de kunst en vaardigheid meester over je eigen leven te zijn en blijven. Daarom wordt persoonlijk leiderschap ook wel meesterschap genoemd. En onder dat meesterschap vallen wat mij betreft ook je werk en je carrière. De ware kunst is die dan te beoefenen in   voortdurende relatie met de mensen om je heen, en in communicatie met je omgeving. Dus altijd met respect voor en rekening houdend met andere mensen. Dat betekent enerzijds zeker niet dat je altijd hoeft te doen wat anderen van je willen, maar anderzijds ook niet dat je vervalt in een egocentrisme onder het motto “ik doe mijn eigen ding, en jij zoekt het maar uit”. Zo’n houding ontaardt tegenwoordig vaak in die hedendaagse hufterigheid, die je veel tegenkomt onder het mom van assertiviteit. Je middelvinger opsteken naar iedereen die je in de weg zit is daarvan het symbool.

Zin en onzin over leiderschap

Er zijn al bibliotheken vol geschreven over leiderschap, en veel daarvan kan vandaag de dag zo de open haard in. Tenminste, voor zover het bijvoorbeeld gaat om achterhaalde ideeën, historische vergelijkingen en eigentijdse gemeenplaatsen over leiderschap die altijd al onzin waren. Een achterhaald idee is bijvoorbeeld dat leiders charismatische, grote en brute ego’s moeten zijn die geen tegenspraak dulden. Type Jack Welch, ooit CEO van General Electric en ooit de grootste held in managementland, nu alweer bijna vergeten. Zoals in dit geval worden helden ook heel vaak verward met leiders, een typisch Amerikaanse misvatting. De eenzame cowboy te paard die iedereen neerschiet en iedereen zo de baas blijft mag dan een held zijn, hij is zeker geen leider.

Een stap verder dan levenskunst: persoonlijk leiderschap

Het dragende thema van deze weblog was tot nu toe: levenskunst. Of beter, levenskunsten, in het meervoud. Omdat ik geloof dat er vele opvattingen bestaan over levenskunst, en manieren om levenskunst te leven in de wereld.

Filosofen

Sinds ik met deze weblog begon viel het mij geregeld op dat bijna alles wat er geschreven wordt over levenskunst uit de koker van filosofen komt. Daardoor dreigen andere opvattingen minder of geen aandacht te krijgen. Dat vind ik jammer, want er valt  veel meer over te zeggen dan filosofen meestal doen. Alleen Joep Dohmen noemt in zijn boekje ‘Het leven als kunstwerk’ een aantal andere "laatmoderne levensstijlen". Dat is mooi van iemand die zich toch overwegend als moralist profileert, en op foto’s nogal somber oogt.

Veel filosofen die zich met levenskunst bezighouden, zien levenskunst meer als een theorie over het leven, dan als een levenswijze. Ze praten en schrijven meer over levenskunst dan dat ze die in de praktijk beoefenen, is mijn indruk. Die filosofische  theorieën vallen grofweg in twee soorten uiteen.

Hedonisme

De eerste noem ik de hedonistische school, met denkers die alles op alles zetten om geluk, plezier en genieten te bevorderen. Levenskunst wordt dan het permanent najagen van genot. De vrolijke bourgondische filosofen van het goede leven, zeg maar. Daar is niet veel mis mee overigens, want ook ik houd van het goede leven. En wie eigenlijk niet?

Moralisme

De tweede richting is die van het moralisme. Dat zijn meer de sombere en calvinistische filosofen van de hoogstaande ethiek: “het valt allemaal niet mee, te leven, en doe ik het wel goed?” Zij hebben juist weer veel kritiek op het huidige hyperventilerende leven en werken. Met zijn egocentrische en materialistische consumentisme. Ook zij hebben mijns inziens wel degelijk een heel goed punt.

Wat mij echter aan beide denkrichtingen en levensopvattingen helemaal niet bevalt is hun nogal eenzijdige oriëntatie. De ene groep richt zich alleen maar op lustbevrediging, want dat is voor hen het hoogste goed op aarde. De andere groep is die van het opgeheven moraliserende vingertje, dat niet ophoudt misstanden aan te wijzen. Maar volgens mij is er veel meer dat het leven de moeite waard maakt! Wellicht komt wat ik hier heel beknopt schets wat karikaturaal over, dat kan. Wellicht herken je ze ook wel uit de media, die twee beperkte opvattingen van levenskunst.

Leiderschap

Zonder nou die filosofische 'tweeling' met het badwater te willen weggooien, ben ik van plan vanaf deze plaats een pleidooi te gaan houden voor een ruimere opvatting van levenskunst. En om verwarring met bovenstaande opvattingen te voorkomen, ga ik dat leiderschap noemen. Ook een groot woord, net als levenskunst. En een veel gebruikt woord, jazeker. Leiderschap is trouwens ook een veel misbruikt woord, ook dat is waar. Maar toch, is het inmiddels niet hoog tijd om het begrip leiderschap grondig te herzien, na de kredietcrisis, het te ver doorgeslagen marktdenken en het tijdperk Bush? Om maar eens een paar dingen te noemen.

Persoonlijk leiderschap

Ik geloof dat iedereen een leider kan zijn. En ook móet zijn over zijn of haar eigen leven! Daarom begint voor mij alle leiderschap met persoonlijk leiderschap. Dat wordt vanaf nu het nieuwe thema van deze weblog, Leiderschap, te beginnen met persoonlijk leiderschap. En daaronder vallen ook nog steeds de genoemde levenslust en zeker ook moreel leiderschap. Persoonlijk leiderschap is echter ook tegelijk meer dan dat. Dus de grote vraag is, wat is dat eigenlijk, persoonlijk leiderschap? Wie doet er een voorzet?

Wees een leider, neem het voortouw, klik op ‘reacties’ en geef je mening!

Mind power - en dit keer géén optische illusie!

In mijn vorige blogje stelde ik je twee vragen. Ten eerste, welke draairichting zie jij, en ten tweede welke hersenhelft hoort daar volgens jou bij?

Dank voor al jullie oprechte, creatieve, slimme en leuke reacties die ik hierop kreeg! Toen ik dat stukje schreef, wist ik zelf nog niet wat ik ervan moest vinden. Wel viel het me direct op dat de veel voorkomende copy-paste gemakzucht op het internet geleid had tot antwoorden die elkaar allemaal napapegaaiden. Iedereen zegt: rechtsom of met de klok mee draaiend hoort bij de linker hersenhelft, en duidt op logica en een analytische denkstijl. Linksom draaiend vice versa. Maar dat elkaar napraten beviel me toen al niet, en maakte mij skeptisch.

Wat de naakte danseres onthult over jouw voorkeur....

Ik weet dat ik ook veel vrouwelijke lezers heb, maar sorry dames, dit filmpje is toevallig niet van een naakte dansende man. Wie weet vind ik die ook nog eens.

Maar even serieus, de clou van dit filmpje is dat het een optische illusie is. Je kunt de danseres namelijk zowel met de klok mee (rechtsom) als tegen de klok in (linksom) zien draaien. Wat jij ziet, hangt af van welke hersenhelft op dat moment bij jou de boventoon voert. Ik ga nu nog even niet verklappen welke draairichting bij welke hersenhelft hoort.

Ik ga ervan uit dat iedereen tegenwoordig weet dat, kort samengevat, de linker hersenhelft te maken heeft met logica en je anaytische vermogens, en de rechter met verbeeldingskracht en je creatieve vermogens.

Mijn vraag aan jou is alleen: welke draairichting zie jij, en welke hersenhelft hoort daar volgens jou bij? Klik even op ‘reacties’ hieronder en vul dan in welke draairichting(en) jij zag, en wat dat volgens jou betekent. Het zou leuk zijn als we binnenkort een aantal reacties zouden kunnen vergelijken. En, zoals meestal, hier is geen goed of fout. Schrijf gewoon even op wat je ziet. Vast bedankt voor je medewerking.

Tom Tom = Dom Dom

Dat is de titel van een leuk en slim artikel in de nieuwste Viva, nummer 47, en vanaf vandaag te koop.
Het gaat over de Tom Tom als metafoor voor hoe we meestal ook als we niet in de auto zitten op de automatische piloot functioneren, of doen wat anderen zeggen dat we moeten doen. Dom dom dus.

Mijn motto is daarentegen: Vaar je eigen koers!
En zodoende ben ik geïnterviewd door de Viva over dit onderwerp, en word ik als levens- en loopbaancoach in dit artikel uitgebreid geciteerd!

Kopen en lezen dus die Viva, ze kost maar 2 Euro. Tip: koop hem voor je dochter, of voor je vriendin.

En commentaar kun je hieronder kwijt, klik daarvoor op ‘Reacties’.
Ben benieuwd!

Het is feest in de wereld!

.....in ieder geval deze week. En ook al zitten we midden in de kredietcrisis. Noem het Obamania, een historische gebeurtenis, het einde van de rassenstrijd in de Verenigde Staten, whatever…. Dat is allemaal heel waar, en ik ben zelf ook bijzonder blij met deze uitslag. En wie niet, ook hier in Europa?

Maar misschien ben ik nog wel blijer met het feit dat Bush nu definief van het wereldtoneel is verdwenen. Ik zag van de zomer in Californië op een T-shirt de tekst ‘I hated Bush before it was cool’, en dat is ook wel weer heel mooi Amerikaans. En al die lijstjes met wat de man allemaal fout heeft gedaan kunnen we nu wel dromen, daar begin ik dus ook niet meer aan.

The Secret werkt niet ! - en wel hierom

The Secret sucks? Gefopt! Want dit is maar de halve waarheid. Wat is dan de hele waarheid? De hele waarheid over The Secret luidt volgens mij: The Secret werkt niet zoals we meestal denken dat-ie werkt – maar hij werkt wel. Alleen anders.

Wat is The Secret?

The Secret is een van de laatste hypes in zelfhulpland. Het boek en de DVD zijn inmiddels wereldbestsellers, mede dankzij Oprah Winfrey’s promotie. Voor wie het nog niet wist, de boodschap van The Secret luidt: als je je wensen maar duidelijk in gedachten voorstelt, komen ze allemaal uit. Dat komt door de Law of Attraction, kortweg LOA, oftewel de wet van de aantrekking. Deze natuurwet zou ons het volgende leren: Alles waarop ik bewust of onbewust mijn aandacht, focus en energie richt, trek ik aan. M.a.w. alles wat ik maar wil kan ik op die manier naar mij toe halen. Zo kun je dus al je dromen realiseren.

Hoe velen denken dat The Secret werkt

Je formuleert je wens, je gelooft erin, en visualiseert de uitkomst in het nu, alsof die er al is. Ontvang dat in dankbaarheid en er gebeurt wat jij wenste. Je graait zo in de supermarkt van de kosmos, als een klein kind in de snoepwinkel, en je krijgt alles wat je maar wilt. Een Porsche voor de deur! Een nieuwe minnaar! Wat je maar wilt. Pure magie! Je hoort mij niet zeggen dat dit niet waar is. Maar wel dat er meer is dan dat. Want waarom staan er bij wijze van spreken dan niet overal Porsches voor de deur?

Je lot in eigen hand nemen!

De ultieme consequentie van deze visie is dat een ziekte ook voortkomt uit verkeerde gedachten, en dat is dus ook je eigen schuld. Fixeren op onheil trekt inderdaad ook onheil aan, dat geloof ik wel. Het zou dus wel eens zo kunnen zijn dat de LAO echt werkt. Alleen we beheersen onze gedachten helemaal niet. Onze werkelijkheid komt wellicht voort uit alle bewuste en onbewuste, en alle positieve en negatieve ‘gedachten’ die we de hele tijd hebben. En trouwens, of iets als positief of negatief wordt gezien, is ook maar een kleuring die wij er zelf aan geven, per moment. Zo maken wij inderdaad steeds zelf de werkelijkheid waarin wij leven. Alleen hebben wij nauwelijks controle over dat maakproces. Wat ik hier goed aan vind is dat je leven zo je eigen verantwoordelijkheid wordt. Je bent geen slachtoffer, en je kunt je lot in eigen handen nemen. Sterker nog, dat heb je al in handen, ook al denk je vaak van niet.

Belemmerende overtuigingen en onbewuste gedragspatronen

Zo bezien is het probleem dus niet dat The Secret niet werkt, want dat doet-ie mijns inziens wel. Het probleem is dat we ons denken maar ten dele beheersen. En dat is misschien maar gelukkig ook. Volgens het ijsbergmodel van McClelland is ons bewuste denken slechts het topje van een ijsberg en bevindt het grootste gedeelte zich altijd onder water. Dat noemen we dan het onbewuste. En precies daar zitten de meeste van onze belemmerende overtuigingen. Dat zijn de onbewuste aannames, overtuigingen en gedragspatronen die ons ervan weerhouden al onze talenten en kwaliteiten in de wereld tot maximale bloei te brengen. Dus ook deze belemmeringen werken via de LOA mee aan het opbouwen van de wereld waarin ik elke dag leef, mijn wereld. We hebben hooguit greep op het topje van de ijsberg, op datgene waarvan wij ons bewust zijn.

Wat kunnen we hier nou mee in de praktijk?

Dat is eigenlijk de vraag die ik aan jou wil stellen. Want belemmerende overtuigingen en onbewuste gedragspatronen zijn in de praktijk zeer hardnekkig, en ze werken sneller dan het licht. En zo dragen ook zij bij aan onze wereld, aan hoe wij de wereld beleven, zoals ik al zei. Ik heb wel een mogelijk antwoord op die vraag, mijn antwoord. Want dat is een van de dingen waar ik als coach mijn cliënten mee verder help in werk, carrière en leven. Het blijkt te werken! Wil jij ook werken aan de overtuigingen die jou belemmeren, en aan je onbewuste gedragspatronen die jou ervan weerhouden je wensen en verlangens te realiseren? Bel (06 - 814 30 148) of mail (info@inikata.nl) me gerust, of zet je reactie hieronder. En laat je eens verrassen!

Formuleer altijd positief - dat is veel effectiever!

Als je jezelf of een ander instructies geeft om iets wel of niet te doen, is het handig dat positief te  formuleren. Zeker bij de opvoeding van kinderen. Maar ook bij volwassenen werkt dat. Dus zonder een ontkenning, zoals het woordjes ‘niet’ of ‘geen’, te gebruiken. Handig is: “Neem de afslag Haarlem-Zuid.” Onhandig en ineffectief is: “Neem niet de afslag Haarlem-Centrum”. Zeg bijvoorbeeld: “Houd je mond dicht als je kauwt”, in plaats van “niet zo smakken”, “Kom eens op tijd”, ……[vul zelf verder in en kleur de plaatjes].

Niet niet

Waarom is dat zo? Dat is omdat het woordje ‘niet’ bij ons niet blijft hangen; dat is het eerste dat kennelijk uit ons geheugen verdwijnt. Hoe dat precies zit heb ik niet kunnen achterhalen. Maar wel dat psychologisch onderzoek herhaaldelijk heeft aangetoond dat onze geest zo blijkt te werken. De verklaringen hiervoor lopen uiteen. De een zegt dat het aan ons zenuwstelsel ligt, de ander dat ons onbewuste nu eenmaal zo werkt. Tegenwoordig vind je dus zowel biogische als psychologische verklaringen. Wat maakt het uit.

De Gefrustreerden

Ik herinner me een aflevering van de strip ‘De Gefrustreerden’ van Claire Bretécher in NRC-Handelsblad  (jaren 1980?) die dit verschijnsel prachtig illustreert. Die was zo leuk, dat ik hem nu nog kan navertellen. Alleenstaande moeder vertelt haar kinderen dat haar nieuwe vriend vanavond voor het eerst bij hen thuis komt eten. Ze vertelt er een lang verhaal bij dat hij erg lief is, maar een heel lelijke neus heeft. Ze mogen daar dus absoluut NIET over praten vanavond, zelfs geen hint. Ze dreigt zelfs dat ze haar kinderen op scouting stuurt als ze zich hier vanavond NIET aan houden! De kinderen noemen haar een smeris.

‘s Avond zie je ze gezellig aan tafel zitten. En inderdaad, die lieve man heeft enorme kokkerd van een neus. Ze converseren gezellig tijdens het diner, en er valt geen onvertogen woord. Na afloop drinken ze met zijn allen koffie in de zitkamer, en ook dat gaat helemaal goed. Op een gegeven moment mogen haar kinderen naar hun kamer, en je ziet haar een zucht van verlichting slaken. Pfff, dat is goed afgelopen! Zij kletst gezellig met hem verder, en schenkt nog eens koffie in. Dan zegt ze zelf tegen hem: “hoeveel suiker wil je in je neus?”.

Zo werkt het dus. Ja toch? Klik op ‘Reacties’ en geef daar jouw mening!

Leer mediteren (deel 3 en slot): Meditatie in zeven eenvoudige stappen

1. Zoek of maak een comfortabele plek voor jezelf zonder afleiding.
2. Ga ontspannen zitten (lichaamshouding).
3. Houd je ogen ontspannen open, kijk noch fixerend, noch starend.
4. Ontspan ook je geest, en laat alles voor wat het is, zonder oordeel (mindfulness als mentale  houding).
5. Houd je aandacht voornamelijk gericht op het ritme van je ademhaling.
6. Als je gedachten toch afdwalen, dan breng je je aandacht steeds weer met zachte hand terug naar je ademhaling.
7. ‘Doe’ dit vijf tot zeven minuten om te beginnen, liefst elke dag.

Hier volgt een nog wat nadere uitleg van een paar belangrijke punten.

Mindfulness is a state of mind

Ga gewoon gemakkelijk en lekker zitten en geniet daarvan, helemaal op je gemak, zonder je af te laten leiden. Op een prettige plaats, comfortabel, en zo veel mogelijk vrij van afleiding. Zit ontspannen, maar vooral nooit ingezakt, want dan droom je weg. Dat is niet de bedoeling. Je blijft de hele tijd wakker aanwezig. Vind de balans tussen een actieve en een passieve houding in. Wakker, maar niet de hele tijd op scherp (op red alert) de omgeving scannend op bedreigingen en kansen, wat we bijna de hele dag doen, meestal onbewust. En dan toch niet wegdromen. Mindfulness noemen we die state of mind tegenwoordig. Opmerkzaam, met aandacht. Hier en nu. Nergens heen, en nergens vandaan.

Ontspannen maar rechtop zitten

Het maakt niet uit waarop je zit, in kleermakers- of lotuszit op een meditatiekussen, of op een keukenstoel. Wel belangrijk is dat je je rug rechtop houdt en niet leunend, je nek lang en je hoofd een tikje naar beneden gericht, je kin ietsje naar binnen. Leg je handen losjes op je bovenbenen. Ontspan je gezicht, laat je kaak los, mond licht open, je tanden iets van elkaar. Je ademt zowel door je mond als door je neus, of alleen door je mond, als je dat kunt.

Bewustzijn van je binnen- èn van je buitenwereld

Houd je ogen open, ietwat geloken, en enigszins naar beneden gericht, bijvoorbeeld op een punt vlak voor je op de grond. Kijk daarbij relaxed uit je ogen, noch starend of fixerend, noch wegdromend. Zo is je bewustzijn gedeeltelijk naar binnen gericht, op je gedachten, emoties en lichaamssensaties, en tegelijk gedeeltelijk naar buiten.

Zonder oordeel waarnemen

Laat je zintuiglijke waarnemingen, gedachten en gevoelens komen en gaan, maar ga er niet in mee. Verzet je er ook niet tegen. Word je weer afgeleid door een ‘gedachtentrein’, laat je er dan niet door meeslepen, maar breng je aandacht met zachte hand weer terug naar je adem. Probeer je binnenwereld en je buitenwereld zonder oordelen of bijgedachten waar te nemen. Probeer dat echter niet te hard; je zult merken dat het soms vanzelf begint te gaan. Alleen maar zijn, zonder oordeel, zijn met wat is. Gewaarzijn. Niet meer en niet minder. Dat is alles.

Oefening baart kunst

Het moeilijke is het volhouden, het doorzetten, het blijven doen.
Maar alleen regelmatig oefenen is de sleutel tot positieve effecten.
En, hoe vaker je het doet, hoe meer je ervan gaat genieten!

Leer mediteren (deel 2): de voorbereiding

Dit is een serie blogjes voor mensen die er wel voor voelen om te gaan mediteren, maar niet weten hoe ze daarmee moeten beginnen. Je kunt namelijk heel simpel zelf beginnen met mediteren, zonder meteen naar een leraar te hoeven gaan. Als je wat verder bent, en met enige regelmaat mediteert, is het wel handig de begeleiding van een goede meditatieleraar te zoeken.

Mindfulness

Ik ga hier ook niet vertellen waarom je zou moeten mediteren. Daar is al zo veel over geschreven. Even googelen is genoeg om daar heel veel over te vinden op het internet. Dat mediteren veel positieve effecten heeft op je welzijn, je werk en je relaties is tegenwoordig nauwelijks nog omstreden. Het is namelijk helemaal niet zweverig, en je hoeft er ook geen wierook bij te branden. En als je jeuk krijgt van het woord mediteren, noem het dan mindfulness. Want dat is de manier waarop ik mediteer. Het heet ook wel stiltemeditatie, wakkertemeditatie of zitmeditatie.

Mentale houding

Toch noem ik nog even wat positieve resultaten van regelmatig mediteren: het werkt stressverlagend, je wordt productiever, je creëert focus, het laat je genieten van het moment en je leert de kleine dingen in het leven waarderen. Maar let op: hierin schuilt een paradox: hoe meer je resultaatgericht te werk gaat bij het mediteren, hoe minder baat je ervan zult hebben! Probeer mediteren dus te beschouwen alsof je het helemaal nergens voor doet, totaal doelloos. Zeg tegen jezelf bijvoorbeeld: ik ga nu eens even vijf of tien minuten lekker mijn tijd zitten verspillen. Ik hoef even helemaal niets te bereiken, nergens naartoe, het is compleet nutteloos, wat heerlijk, wat een genot!

Weinig voorbereiding nodig

Naast je mentale houding zijn er drie dingen belangrijk om over na te denken voor je begint:

1. De plaats
Zoek of maak een comfortabele plek voor je zelf, waar je niet afgeleid wordt. Je kunt daar in kleermakers- of lotuszit gaan zitten, op een meditatiekussentje of een meditatiebankje, maar dat hoeft niet per se. Je kunt daar ook op een gewone keukenstoel gaan zitten, als je maar je rug rechtop houdt, en niet gaat leunen. En je voeten plat op de grond. Zo ga je dan ontspannen zitten, op je vaste plek.

2. Het tijdstip
Probeer ook een vast tijdstip te vinden, waarop je, liefst elke dag, even de rust neemt om te mediteren. Dat kan ‘s ochtends vroeg zijn, als het nog stil is. Of ‘s avonds, of ergens overdag. Probeer het uit, en kijk wat jou het best afgaat.

3. Je kleding
Doe het bij voorkeur in losse kleding, en ook niet in zware schoenen of op hoge hakken. En die das kan ook wel wat losser! Zorg er vooral voor dat je je er lekker in voelt. Dat is alles.

Volgende keer in deel 3 dan echt: mediteren, hoe gaat dat?
Zeven eenvoudige stappen.
Bewust schrijf ik hier niet: hoe doe je dat?
Want je hoeft eigenlijk helemaal niets te doen.
Je doet vooral een aantal dingen even niet.
Alleen maar zitten. Alleen maar zijn.
Volgende keer gaan we helemaal los!

Leer mediteren (deel 1)

Al een tijdje heb ik het plan een serie blogjes te schrijven over mediteren, hoe je dat kunt leren en waarom dat zo goed voor je is. En hoeveel baat ik er zelf bij heb, net als sommigen van mijn cliënten die van mij hebben leren mediteren. Maar over dat onderwerp valt zoveel te zeggen dat ik niet wist waar ik moest beginnen.

Onlangs werd ik door een andere weblog geattendeerd op een interessant talkshow-fragment waarin ook het positieve effect van meditatie genoemd werd. Het is een item uit ‘The Daily Show’ van Jon Stewart, met als gast de psycholoog en uiterst populaire Harvard docent Tal Ben-Shahar, bekend van zijn boek ‘Happier’, in het Nederlands verschenen als ‘Gelukkiger".

Op welke weblog ik het laatst vond kon ik niet meer achterhalen, maar het videootje zelf heb ik wel weer terug weten te vinden. Hier is het filmpje, het duurt maar vijf minuutjes. En let vooral op het einde, als meditatie ter sprake komt. Dat is een mooi begin, daarmee wil ik dan ook mijn reeks over meditatie inleiden. Geniet ervan!

Maak eens een 'Things not to do today' lijstje

We hebben allemaal een agenda, en meestal ook nog van die ‘to do’ lijstjes.

Heel handig, maar vaak stromen ze over van de activiteiten. En dan blijft er weer het een en ander ongedaan. Want zeg nou eerlijk, wie lukt het om alles aan het eind van de dag te hebben afgestreept?

Zou het niet slimmer zijn dat om te keren? En de prioriteiten eens van de andere kant te bekijken? We beginnen dan met wat we van al die activiteiten het best ongedaan kunnen laten.

Wat ik bedoel is het volgende. Maak in plaats van een ‘to do’ lijstje eens een lijstje met dingen die je niet meer wilt doen, en met allerlei tijd- en energievreters die toch niets opleveren. Bijvoorbeeld een paar slechte gewoontes waar je een eind aan wilt maken, zoals dat eindeloze gesurf op het internet. Een echt ‘not to do’ lijstje dus. Dit doe ik dus niet meer, dit ga ik dus niet doen!

Deze excercitie is heel geschikt om in de zomerluwte van het werk eens te doen, en om het nieuwe werkseizoen van na de zomervakantie fris mee te starten. Hopelijk werk je zo meer aan wat je echt belangrijk vindt, je echte prioriteiten, en laat je na wat je niet belangrijk genoeg vindt.

Dat kan je werklast aanzienlijk verminderen, zonder dat je output minder wordt! Maar dan moet je wel een paar keer dag op je ‘not to do’ lijstje kijken, en je daar aan houden. Net zo zoals je met je ‘to do’ lijstje doet of zou moeten doen.

Ik wens je een frisse en lichte start toe van een nieuw gefocussed werkseizoen!

Reacties zijn zoals altijd welkom achter een klik op ‘Reacties’ hieronder.

Life Career Coach Lucas van der Valk op BNR Nieuwsradio

Gisteren had ik de eer ook op de radio bij Paul van Liempt’s ‘Aan de slag' wat tips te mogen geven op het gebied van

werk mee op vakantie of niet ? - en zo ja, hoe dan ?

Net als in mijn vorige blogje hieronder, waarin alle 10 tips netjes op een rijtje staan.

Het leuke is dat het op BNR Nieuwsradio vrijwel onvoorbereid en dus heel spontaan gebeurde.
Je kunt het radiofragment (lengte ongeveer 7 minuten) alsnog beluisteren door simpelweg hier te klikken.

Dankjewel voor je snelle reactie met de juiste link, Huub!

Reacties kun je plaatsen, nadat je hieronder op 'Reacties' hebt geklikt.

Tien tips voor een vakantie met zo weinig mogelijk werk

Onlangs heb ik een aantal tips voor een landelijk dagblad opgesteld voor mensen die hun werk mee op vakantie willen of moeten nemen. Zeker als je ondernemer bent, of tot het hogere management en bestuur behoort, ontkom je daar tegenwoordig niet meer aan. En klanten verwachten dat je altijd bereikbaar bent.

Maar het blijft natuurlijk de kunst de hoeveelheid tijd die je aan werk besteed op vakantie binnen de perken te houden, zodat je ook nog volop van je vakantie kunt genieten. En van je vakantiegezelschap, zoals je partner, je kinderen of je vrienden en vriendinnen. Hoe pak je dat aan? Tien tips. Klik, print en gebruik ze!

Leuk videootje - is dit levenskunst of niet?

Ik schrijf vaak over aanbevelenswaardige boeken.
Maar helpen al die mooie zelfhulpboeken nou echt?
Nee, natuurlijk doen ze nooit wat ze beloven.
Leren leven uit een boekje, dat gaat natuurlijk niet.
Eigenlijk weten we dat allemaal wel.

Zij inspireren ons echter vaak wel, en dat is goed genoeg.

Kijk maar, en geniet! En reageer hieronder bij 'Reacties'.

Nieuwsflits levenskunst: Almaas opnieuw naar Nederland

Het is niet mijn gewoonte de komst van spirituele leraren naar Nederland hier aan te kondigen. Maar voor A.H. Almaas wil ik een keertje een uitzondering maken. Want hij is een van de nu levende meesters die mij echt inspireren. Zodoende schreef ik in 2007 over hem een vierdelige serie enthousiaste en informatieve blogs, naar aanleiding van zijn vorige bezoek aan Nederland:

Deel 1: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/07/levenskunst-en-.html

Deel 2: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/07/levenskunst-e-1.html

Deel 3: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/08/levenskunst-en-.html

Deel 4: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/08/levenskunst-e-1.html

Dat was mijn eerste ervaring met Almaas, en die krijgt nu een vervolg, hopelijk net zo mooi. Almaas houdt namelijk op zondag 15 juni 2008 om 15:30 uur in de Rode Hoed in Amsterdam een lezing over zijn nieuwe boek, The unfolding now - realizing your true nature through the practice of presence

De mooiste vorm van levenskunst

Die titel doet trouwens erg denken aan Eckhart Tolle, een andere nu levende inspiratiebron van mij en vele anderen. Volgens mij hebben Almaas en Tolle het over precies hetzelfde: leven vanuit je essentie of ware aard in het hier en nu. Authenticiteit noemen we dat tegenwoordig, en ik voeg daaraan toe: dat is voor mij de mooiste vorm van levenskunst!

Verdere informatie en toegangskaartjes op:
http://www.van-den-bos.com/booktalk/

Andere visies op levenskunst blijven hieronder nog steeds meer dan welkom. Klik daarvoor op ‘reacties’ en geef jouw visie op levenskunst kort weer.

Wat is levenskunst? - een mooie visie

Vlak voordat ik een klein weekje meivakantie in Zeeland ging vieren – het leek wel een echte zomer! – werd ik blij verrast door Huub Lambriex, een bevriende collega-coach van www.stratch.nl uit Heemstede. Hij stuurde mij zijn visie op levenskunst. Een onderwerp dat ik zelf tot nu toe hier nog niet expliciet aan de orde heb gesteld, omdat ik van mening ben dat er vele opvattingen van levenskunst zijn en ook mogen zijn. Daarom heet deze blog ook levenskunsten.nl in het meervoud. Maar nu kan ik er niet meer onderuit, want ik vind dat zijn gastbijdrage een mooi stukje is geworden. Lees maar:

Gelukkig leven
Wat is levenskunst een mooi onderwerp om over te denken, schrijven, mee bezig te zijn en in de praktijk te brengen. Een overkoepelende uitdaging waar velen zich mee bezighouden. Ieder kan zich er wel iets bij voorstellen. Voor mij komt het in de buurt van: hoe kan ik gelukkig leven? Of: hoe kunnen we met elkaar gelukkig leven? Want wat is levenskunst zonder geluksgevoel?

Absolute levenskunst
Als ik lees over levenskunst wordt vaak een absolute levenskunst beschreven. Zo in de trant van: leef met je volledige aandacht in het NU, ga volledig op in het moment, in de flow, leef iedere dag alsof het je laatste is, ga met iemand om alsof het de laatste persoon is die je nog spreekt. Kortom: met al je aandacht.

Weerstanden
Theoretisch is het mogelijk daar NU vol in te stappen er is verder niets voor nodig om die absolute levenskunst te leven. In de praktijk is het anders. Het is niet zo eenvoudig als het soms lijkt. Zonder dat we het helemaal door hebben bieden we namelijk voortdurend weerstand tegen het zo-zijn van dit moment. We hopen op een toekomst waarin dit of dat verlangen vervuld is of waarin we ons hebben ontdaan van waar we zo’n afkeer tegen hebben. Vrede op dit moment kunnen we daardoor nu niet voelen. Dus er staat ons toch nog iets te doen voordat we absoluut kunstig kunnen leven, namelijk het opruimen van onze weerstand tegen hoe het nu is.

Relatieve levenskunst
Dat heet persoonlijke ontwikkeling. Het ontwikkelen, je ontdoen van de weerstand, de vooruitgang daarin, dat noem ik relatieve levenskunst. Als coaches lopen wij met cliënten een stukje mee op dit pad. Wat hebben we een mooi vak!

Van Dale zegt over levenskunst:
le•vens•kunst (de ~ (v.))
1 de kunst zich in het maatschappelijk leven op gepaste wijze te bewegen, savoir-vivre
Zo op het eerste gezicht komt dit op mij wat beknellend over. Vooral het woord ‘gepast’ heeft dat effect op me.

En dat gevoel wordt versterkt als we even verder kijken bij:
ge•past (bn.)
1 geschikt, betamelijk in een bepaalde situatie => comme il faut, correct, decent, fatsoenshalve, in alle eer en deugd, met goed fatsoen, naar behoren, passend, volgens het boekje, welvoeglijk; <=> ongepast
2 in de verlangde hoeveelheid => precies

Dat riekt naar regeltjes, normen, verwachtingen, bevroren opvattingen. Veel luchtiger klinkt de beschrijving van de persoon die de levenskunst eigen is:
le•vens•kun•ste•naar (de ~ (m.))
1 iem. die de mogelijkheden die het leven biedt, optimaal benut => levensgenieter
Als ‘gepast’ wordt vervangen door ‘passend’ dan valt er veel van de lading weg.

Tot zover Huub. Ik zelf ben er geen woord in tegengekomen waar ik het niet mee eens ben. Uiteraard valt er nog veel meer te zeggen over dit grote onderwerp. Wie doet er mee? Want wij zouden het leuk vinden reacties hierop te krijgen, en te horen wat jij onder levenskunst verstaat! Klik daarvoor op reacties, hieronder, en schrijf er iets over.

Democratisch vakantieplannen maken is eerlijk delen

In mijn vorige blogje stelde ik de vraag hoe je met hetzelfde gezelschap, van wie niet iedereen hetzelfde wil, de jaarlijkse zomervakantiebestemming(en) vaststelt. Nogmaals, uitgaande van het gegeven dat je met elkaar op vakantie wilt, of moet, en niet ieder apart. De vraag luidde:

Hugo, Niels en Rogier willen altijd gaan surfen, bij voorkeur bij Kuta Beach op Bali, terwijl Suzanne veel liever haar vakanties wijnproevend in en om de wijngaarden van de Chianti wil doorbrengen, elk jaar weer. Om het wat moeilijker te maken: Niels en Rogier zijn nog te jong om zelfstandig op vakantie te mogen.

Joris gaf mooie compromissen in zijn reactie, dat kan dus ook. Maar dat had ik niet bedoeld, zoals je al hebt kunnen lezen in mijn reactie op hem.

De klassieke denkfout is dat je dan denkt: eerlijk delen is per vier jaar één keer naar Italië, en drie keer naar Bali. Maar dan krijgen Hugo, Niels en Rogier in die vier jaar drie keer hun zin, en Suzanne maar één keertje. Dat is dus niet eerlijk. Want eerlijk is dat iedereen even vaak zijn of haar zin krijgt.

Dan is C dus het goede antwoord! Het ene jaar Bali en het volgende jaar de Chianti, en zo steeds om en om. Totdat iedereen er natuurlijk genoeg van heeft.

Als je er even langer over nadenkt, zie je dus dat het aantal personen dat hetzelfde wil er niet toe doet. Al willen er twaalf naar Bali, en eentje naar de Chianti, dan nog is C de eerlijkste oplossing!

Vind je ook dat dit klopt, of heb je een betere oplossing?
Klik hieronder op ‘reacties’ en laat het ons weten!

Vakantieplannen maken - een democratisch puzzeltje

Het is voor velen weer tijd om uit te zoeken waarheen de zomervakantie zal gaan. Altijd weer erg leuk, die voorpret. Voor wie alleen reist is het dan makkelijk een bestemming of route te kiezen. Maar voor gezelschappen, zoals gezinnen of families, die samen willen gaan vaak wel een keuzevraagstuk.

Eigenlijk heeft iedereen dat wel eens. Je wilt samen met anderen iets doen, maar niet iedereen wil hetzelfde. Drie willen er naar de Azoren en de vierde naar Tsjechië, bijvoorbeeld. Apart gaan is geen optie, want je wilt juist samen iets doen. Hoe kom je daar op een voor ieder bevredigende manier uit?

Toen Rita V. een keer op haar m.i. nogal simplistische en platte manier uitlegde wat democratie volgens haar is, gaf ze, als ik het me goed herinner, het volgende voorbeeld. Als er drie patat willen, en eentje frikadel, dan eten we gewoon patat vanavond. Sowieso een slecht voorbeeld, want je kunt natuurlijk voor drie personen patat halen en voor die ander frikadellen.

Democratie
Bovendien, voor één avondje is dat natuurlijk niet zo’n probleem. Maar in een democratisch bestuurd land worden meestal besluiten genomen die zo niet voor altijd, dan toch wel voor heel lang gaan gelden. Als je op Rita stemt, krijg je dus de rest van je leven patat, avond aan avond. Een minderheid van frikadellenliefhebbers komt dan nooit meer aan haar trekken! En zelfs fervente patatliefhebbers zullen ook wel een avondje wat anders willen, lijkt me.

Puzzeltje
Maar stel dat je met hetzelfde gezelschap van vier personen elke zomer met elkaar samen op vakantie wilt, hoe verdeel je dat dan eerlijk over de jaren? Hugo, Niels en Rogier willen altijd gaan surfen, bij voorkeur bij Kuta Beach op Bali, terwijl Suzanne veel liever haar vakanties wijnproevend in en om de wijngaarden van de Chianti wil doorbrengen, elk jaar weer. Om het wat moeilijker te maken: Niels en Rogier zijn nog te jong om zelfstandig op vakantie te mogen.

Wat is nou een eerlijke en democratische oplossing voor zo’n soort probleem?

Antwoord A: ze gaan van elke vier jaar drie jaar naar een mooi strand waar gewindsurft kan worden, en één jaar naar Italië, en zo voort.

Antwoord B: ze gaan niet windsurfen en niet naar de Chianti, en zoeken iets anders uit, waar niemand echt zin in heeft.

Antwoord C: ze gaan om en om, het ene jaar naar de wijngaarden, en het andere naar Bali.

Antwoord D: ze blijven gewoon thuis.

Antwoord E: anders – maar hoe dan?

Wat zou jij doen om tot een voor iedereen even bevredigende oplossing te komen? Klik op reacties en meld ons even jouw antwoord. Eén letter is genoeg, met een uitleg erbij is het nog leuker. Ben erg benieuwd!

Levenskunst en het omgaan met problemen

Deze keer houd ik het kort en eenvoudig, iets wat voor mij altijd weer een uitdaging blijkt te zijn. Omdat ik ondernemer ben, krijg ik geheel ongevraagd altijd het blad 'Sprout' toegestuurd. Meestal ben ik daar binnen een minuut helemaal doorheen.

Dit keer echter bleef mijn blik hangen bij de eerste regels van de column van Annemarie van Gaal, sinds kort ook op de televisie. Ze kondigde aan een inzicht met ons te gaan delen, belangrijker dan The Secret, gewichtiger dan een blik juristen en iets waar je meer aan hebt dan alle rapporten van McKinsey bij elkaar. Die kan schrijven, dacht ik, en ik las vol verwachting snel verder.

Haar inzicht zou je kunnen afdoen als een tegeltjeswijsheid, en het was iets wat ik eigenlijk ook wel wist. Bovendien gebruikt ze het woord ‘uitdaging’ en dat is natuurlijk al heel lang een enorm cliché. Zelf schrijft ze dat het wel heel erg Dr. Phil is, en dat siert haar. Maar ik had het nooit zo kort, bondig en mooi geformuleerd gezien, als een soort mantra die je altijd direct kunt toepassen, wanneer je een probleem denkt te hebben. Vandaar dat ik die drie zinnen van Annemarie hier zonder verder commentaar overneem. (Alleen het vet is van mij.)

“…er zijn twee soorten problemen in life: problemen die je kunt oplossen en problemen die je niet kunt oplossen. Een probleem dat je kunt oplossen is een ‘uitdaging’ en een probleem dat je niet kunt oplossen is een feit. Concentreer je vanaf nu alleen op de problemen die je kunt oplossen en maak je niet meer druk over de problemen waar je tocht niets aan kunt doen.”

Hoe vaak vergeten we dat niet in het dagelijks leven, dat sommige zaken gewoon een niet meer te veranderen feit zijn, of een gepasseerd station? Gebeurd is gebeurd. Punt uit. Ook al willen we nog zo hard dat het anders was gegaan. Gedane zaken.....

Voor wie nieuwsgierig is geworden en haar hele column met duidelijke voorbeelden wil lezen is hier de link.

Wat vind jij daar nou van? – klik op ‘reacties’ en laat wat van je horen!

Coachend leiding geven en opvoeden (4 en slot) - mijn favoriete stijl

Vorige keer besprak ik een vijftal coaching stijlen die ook in min of meerdere mate toepasbaar zijn door managers en opvoeders. Zoals ik al schreef, deze stijlen pas ik zelf ook allemaal toe in mijn coachingpraktijk, al naar gelang de cliënt en zijn of haar situatie. Van die stijlen is de transformationele coaching stijl mijn favoriete stijl, omdat die de cliënt het meest tot zijn of haar eigen recht laat komen. De transformatie bij de cliënt schuilt hem dan in het meer gehoor gaan geven aan je eigen kompas in plaats van steeds alleen maar te doen wat anderen van je willen. Maar let wel, de kunst is om dit te doen terwijl je in verbinding blijft met die ander!

Een pionier in coaching
Onlangs gaf Sir John Whitmore voor de bij de NOBCO aangesloten coaches een zeer heldere presentatie over deze transformationele coaching stijl. Het mooie was bovendien dat hij daarbij altijd blijft uitgaan van het verbeteren van de prestaties van de coachee (de gecoachte persoon). Sir John is groot geworden in de sportcoaching en is een van de eerste coaches geweest die coaching introduceerden in de zakenwereld. Dat was al eind jaren tachtig, toen er alleen nog maar sportcoaches waren. Al in 1992 verscheen hierover zijn boek ‘Succesvol coachen’, een nog steeds veelgelezen boek over coaching in bedrijven en organisaties. Dat was dus compleet nieuw in die tijd, zeker in Nederland.

Van tennis naar werk naar levenskunst
Later werkte hij ook veel samen met Timothy Gallwey, die bekendheid verwierf met zijn boeken ‘The inner game of tennis’, en later ‘The inner game of work’. Basisidee van deze boeken is dat je zelf je grootste tegenstander bent, door de innerlijke dialogen die je voortdurend met jezelf houdt. Die zijn meestal negatief, wat een groot nadelig effect heeft op je prestaties. Kijk maar eens wat je tegen jezelf zegt als je iets duidelijk fout hebt gedaan. Gallwey leert je onder andere hoe je dit kunt omkeren, een vaardigheid op het gebied van de levenskunst.

Tijdens zijn presentatie liet Sir John een verhelderend filmpje zien waarin twee coaching stijlen in de sport met elkaar werden vergeleken. Eerst zag je een golfcoach die zijn beginnende coachee steeds precies vertelde en voordeed hoe hij zijn golfclub moest vasthouden en hoe hij de bal moest slaan. En die daarna zijn coachee steeds bleef vertellen wat hij allemaal fout deed. Erg frustrerend.

Vervolgens zag je Sir John zelf als coach aan het werk met een andere beginnende golfer. Hij pakte het heel anders aan; hij stelde steeds goede vragen aan zijn coachee. ‘Hoe ging dat, hoe zou je die slag plaatsen op een schaal van 1 tot 10?’ ‘Wat zou je kunnen doen om een betere slag te maken?’ ‘Wat is dan voor jou daarbij de volgende stap?’

Het was natuurlijk geen verrassing te zien en van de twee daarna geïnterviewde coachees te horen dat de tweede veel meer plezier had gehad tijdens de golfles, en bovendien sneller was vooruitgegaan met zijn swing dan de eerste coachee. Maar hoeveel sportinstructeurs werken tegenwoordig op deze manier? Nog steeds niet veel, vrees ik.

De interessantste vraag is natuurlijk: hoe komt het nou dat die tweede stijl zoveel effectiever voor de prestaties en zoveel leuker om te doen is dan de eerste? Daarover ging de rest van zijn presentatie. Dat hele verhaal ga ik hier niet samenvatten, dat zou te lang worden. Ik noem hier alleen de kern van de zaak, en dat zijn de twee principes waarop deze manier van coachen is gebaseerd. Want die werken ook bij het coachend leiding geven en opvoeden.

Coachingprincipe 1 is raising awareness, wat we het beste kunnen vertalen met: het bij de coachee bevorderen van het zelf leren en ontdekken door het zelf te doen, met volle aandacht, nieuwsgierigheid en opmerkzaamheid. Zoals we ooit hebben leren lopen en praten, met vallen en opstaan. Learning by doing. En wie zelf op zo’n ontdekkingstocht gaat, raakt ook steeds meer geïnteresseerd in waar hij of zij mee bezig is, en dus ook sterker gemotiveerd.

Coachingprincipe 2 is generating responsibility. De coachee leert zelf verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar gedrag, en de resultaten daarvan. Verantwoordelijkheid wil dan vooral zeggen: ervoor kiezen je te verbinden met het zelf ondernemen van aktie, besluiten iets te doen (‘the choice to commit to take action’).  En we weten allemaal dat hoe meer je zelf te kiezen hebt, hoe leuker het het werk wordt.

Herkenbaar? Of niet? Klik hieronder op 'Reacties' en voeg je waarde toe!

Coachend leiding geven en opvoeden (3) - wat is jouw favoriete stijl?

Ik vertel natuurlijk weer eens niets nieuws als ik zeg dat er verschillende manieren van leiding geven en van opvoeden bestaan. Van zeer autoritair en bevelend (command and control ) tot zo veel mogelijk anti-autoritair (laissez faire), en alle nuances die daar tussen zitten. Aan de ene kant weten we zo langzamerhand uit ervaring dat echt anti-autoritair opvoeden van kinderen niet werkt, of zelfs averechtse effecten heeft. Aan de andere kant weten we ook dat je als manager de professionals zoveel mogelijk ruimte en autonomie moet geven om hun werk op hun eigen manier in te richten.

Over dit laatste heeft Matthieu Weggeman trouwens een aardig boek geschreven onder de veelzeggende titel ‘Leidinggeven aan professionals? Niet doen!’. Zelf ben ik zowel manager als professional geweest in een aantal grotere organisaties, en deze oproep herken ik dan ook helemaal, als ervaringsdeskundige, vanaf beide kanten van de tafel.

Vaak wordt coachend leiding geven ook beschouwd als een manier van leiding geven, merk ik. Dat mag dan wel zo zijn, maar dit moet genuanceerd worden. Want er is niet één stijl van coachend leidinggeven. Ook coachen kent zelf namelijk weer vele stijlen en manieren, waarvan er een aantal goed toepasbaar zijn op leiding geven en opvoeden. Ik noem hier vijf verschillende stijlen van personal of één-op-één coaching:

1. De mental coaching stijl: hier ligt sterk de nadruk op het behalen van resultaat. De coach motiveert en helpt heel praktisch het oog gericht te houden op de resultaten, en de weg ernaartoe in behapbare stappen op te delen. Maar let op, want dit is een valkuil voor leidinggevenden, wat zal gelden als resultaat wordt bepaald door de gecoachte persoon zelf. Deze stijl is daardoor ook minder geschikt bij het opvoeden van kinderen die hiervoor nog niet zelfstandig genoeg zijn.

2. De mentor coaching stijl: bij deze stijl ligt de nadruk op de grote levens- en werkervaring van de coach, die zijn of haar ervaringen deelt met en vertaalt naar de situatie van de gecoachte persoon. De valkuil is hier dat het zelfstandig nadenken, onderzoeken en handelen door de gecoachte persoon wordt vervangen door wat de coach allemaal te vertellen heeft. De coach is dan meer een adviseur geworden.

3. Hieraan verwant is de content coaching stijl, waarbij de coach vooral kennis, nieuwe informatie, modellen en instrumenten aandraagt. Hier is de coach meer een leraar die de gecoachte persoon wegwijs maakt in nieuwe domeinen.

4. De coaching op competenties stijl; het woord zegt het al, hier worden nieuwe competenties, vaardigheden en nieuw gedrag aangeleerd. Zoals een bekend Chinees spreekwoord luidt: ‘Als iemand honger heeft, geef hem geen vis, maar geef hem een hengel en leer hem vissen’. Dit is een vorm van coaching die ik liever privé-training noem, en wat leidinggevenden meestal groepsgewijs aan trainers uitbesteden. Maar als coachingstijl is dit dus zeker heel geschikt voor ouders en verzorgers.

5. De transformationele coaching stijl: dit is vooral een reflectieve stijl, waarbij de coach vooral op het juiste moment de juiste kritische, eigenwijze en onverwachte vragen stelt, en de gecoachte persoon zelf de antwoorden gaat vinden, formuleren en toepassen.

Coaching en levenskunst

Zelf gebruik ik in mijn coachingpraktijk meestal een mix van deze stijlen, al naar gelang de fase waarin mijn cliënt verkeert, en al naar gelang waar de situatie op dat moment om vraagt. Mijn favoriete stijl is desalniettemin de transformationele, omdat die de gecoachte persoon het meest op zijn of haar eigen benen laat staan. En dat is voor mij het belangrijkste doel van coachen en de ware levenskunst.

Volgende keer sluit ik deze reeks over coaching af met een verslag van de NOBCO-presentatie van Sir John Whitmore, een van de eerste Godfathers van het coachen in het bedrijfsleven en andere organisaties. Hij combineert een voortdurende focus op prestaties met een transformationele stijl van coachen, heel interessant dus!

Klik op ‘Reacties’ hieronder en geef je commentaar en/of aanvullingen!

Coachend leiding geven en opvoeden (2) - hoe doe jij dat?

Dat was de vraag die ik je de vorige keer stelde. Daar kwamen een paar mooie antwoorden op, ook al zou je kunnen tegenwerpen dat het open deuren zijn. Maar zoals iedereen weet, open deuren en cliché’s zijn vaak maar al te waar. Ze hebben echter één probleem, ze zijn zo versleten dat ze ons niet meer weten te boeien.

Hier volgt nog even een korte samenvatting. Huub Koch benadrukte nieuwsgierigheid en een open geest, en veel oefenen in de praktijk. Daarbij is fouten maken een bron van leren en verbeteren. Dus ook al maak je fouten, blijf relaxed en neem je tijd, zoals hij zegt.

En Karin Eduwaard heeft natuurlijk ook het gelijk helemaal aan haar zijde als ze stelt dat het heel belangrijk is het goede voorbeeld te geven. Als opvoeder zeker, maar ook als leider. Ben Tiggelaar merkte laatst nog op, Prof. Willem Mastenbroek citerend, dat de baas zelf zich vaak niet houdt aan de waarden die hij of zij aan medewerkers wil opleggen. Het gevolg is dan meestal cynisme in de organisatie. Gek hè?

Johan Goossens kijkt dan ook nog naar het geheel, dat zo veel meer kan zijn dan de optelsom van zijn delen, waar mensen met elkaar samenwerken. Als iedereen het belang van het grotere geheel boven zijn of haar eigen belang stelt, en dus ook, of vooral degene die de leiding heeft, dan wordt één plus één echt drie. Maar ook hier is natuurlijk de leider of opvoeder als coach de sleutel. Als die zich buiten het geheel opstelt, in plaats van zelf ook mee te doen, dan blijft het succes meestal uit.

Voor mijzelf zijn er meerdere sleutels tot coachend leiding geven en opvoeden. Eén daarvan klinkt ook weer als een open deur. Tenminste als je er geen verhaal bij vertelt. Dat verhaal krijg je volgende keer van me. Het gaat er over dat de essentie van coachen is dat je geen instructies geeft, dat je niet gaat vertellen wat de ander moet doen, of hoe de ander het zou moeten doen. Een goede coach is geen adviseur of instructeur, ook niet in de sport. En juist daar kom je die ouderwetse instruerende stijl van coachen gek genoeg nog heel vaak tegen. Maar coachend leiding geven en coachend opvoeden zijn iets heel anders! Lees het hele verhaal daarover volgende week in deel 3. Jouw commentaar blijft inmiddels natuurlijk van harte welkom!

Coachend leiding geven en opvoeden - hoe doe jij dat?

Alle feestdagen weer achter de rug, en voor mij direct daarna een weldadige retraite van zes dagen, begint er weer een nieuw jaar. Met veel nieuwe kansen, inspiratie en ideeën, en hopelijk ook de daadkracht om ze uit voeren. In ieder geval wens ik jou en de jouwen dat ook toe, en veel levenskunst in 2008!

Ik heb nu heel even je gewaardeerde hulp nodig!
Eén van die ideeën voer ik hier gelijk uit, bij wijze van experiment. Dit keer geen tips, adviezen of een mooi boek. Dit keer draai ik het om, en wil ik graag een beroep op jullie doen. Het kost je misschien een paar minuten, maar als iedereen meedoet, gaat dat jullie ook weer een heleboel nuttige idieeën opleveren!

Wat is volgens jou de essentie van coachen - en hoe jij dat?
Mijn verzoek luidt: schrijf hieronder als reactie in maximaal drie zinnen op wat voor jou de essentie van coachend leiding geven en/of coachend opvoeden is. Want dat doen we toch allemaal, tegenwoordig? Ik zelf ben zoals bekend personal coach van beroep, dus ik doe nu even niet mee. Ook ga ik geen prijzen uitloven, want het is mijn stellige overtuiging dat er niet één enkel goed antwoord is, maar dat er meerdere goede antwoorden zijn. En ik hoop dan ook dat die hieronder door jullie gegeven worden. Hoe meer antwoorden hoe beter!

De volgende keer zal ik dan mijn eigen visie geven, en reageren op jullie antwoorden.

Klik op reacties en help mee!
Dus doe jezelf, en iedereen die dit leest, een groot plezier: klik op reacties, en zet even in maximaal drie zinnen of een paar sleutelwoorden neer wat voor jou de essentie is van de coachende stijl van leiding geven en/of  opvoeden. Oftewel, hoe doe jij dat?

Een mooi boek vol levenskunst voor onder de kerstboom

Voor wie een inspirerend kerstcadeau zoekt rond de feestdagen is er een erg mooi boekje verschenen. Dit boekje, ‘Zwervend met Zhuang Zi – wegwijs in de taoïstische filosofie’, is een actueel commentaar op een van de klassieke teksten van het taoïsme, ‘De Zhuangzi’, en staat vol levenskunst. Het is geschreven door filosoof en sinoloog René Ransdorp.

Taoïsme is zoals bekend een wijsheidstraditie uit het oude China, en nog steeds een van de belangrijkste bronnen van inspiratie voor de hedendaagse levenskunsten. Het kent twee klassieke meesterwerken, de ‘Daodejing’ van Lao Zi en de ‘Volledige geschriften van Zhuang Zi’. Dit laatste boek is onlangs in een voortreffelijke Nederlandse vertaling door Kristofer Schipper heel verzorgd uitgegeven. Dit klassieke werk wordt kortweg de ‘Zhuangzi’ genoemd.

Maar wie met beperkte kennis van de Chinese filosofie deze ‘Zhuangzi’ gaat lezen, raakt al snel het spoor bijster. Enige hulp en uitleg is daarbij dus geboden. En die is er nu, in de vorm van deze deskundige inleiding door René Ransdorp, ‘Zwervend met Zhuang Zi’. Deze inleiding laat zich ook heel goed op zichzelf lezen, want hij citeert uitgebreid uit de ‘Zhuangzi’, en voorziet deze citaten van een voor ons begrijpelijke uitleg.

Taoïsme als filosofie en levenskunst
‘Zwervend met Zhuang Zi’ is zodoende bedoeld als wegwijzer in de taoïstische filosofie en als een toegankelijk leesboek over de kunst van het leven. Aan de hand van tekstfragmenten wordt de lezer meegevoerd langs de hoofdpaden van Zhuang Zi's filosofische zwerftocht. Tegelijk is het boek heel down to earth, en bevat het prachtige verhalen uit het dagelijks leven in het toenmalige China. En naast veel wijsheid is ook de humor nooit ver weg.

Ransdorp’s boek is prachtig geïllustreerd met voorbeelden uit de Chinese schilderkunst en kalligrafie die een typisch taoïstische gemoedsstemming oproepen. Het is een zeer verzorgd uitgegeven (gebonden) boek geworden, een genot om in je handen te hebben, en een plezier om in te lezen. Ik althans kan mijn handen en ogen er niet van af houden. En als je daar dan ook nog wat wijzer van wordt……

Levenskunst voor het nieuwe jaar
Tao of Dao betekent letterlijk en figuurlijk de weg, en ook de levensweg. Zwerven als taoïstische levenshouding betekent dan zoiets als trekken. Wat iets anders is dan reizen; het leven is immers geen volledig verzorgde en geplande vakantiereis. Het is inderdaad meer trekken, waarbij je zelf altijd wel je koers en richting bepaalt. En waarbij je misschien ook wel de dingen die je onderweg zou willen zien en beleven uitkiest. Met ook veel verrassingen, en zonder duidelijk gedefinieerd einddoel. Want “een weg ontstaat door hem te belopen”, zoals Zhuang Zi zegt. Zou dat geen levenskunst zijn, om je leven het komende nieuwe jaar als zo’n trektocht te beschouwen?

Ik wens jou en de jouwen mooie feestdagen toe, en veel levenskunst, succes en gezondheid op je trektocht door 2008.

Reacties zijn hieronder meer dan welkom!

Out of the box denken (3) - een boeddhistisch verhaaltje

Laatst las ik een inspirerend boeddhistisch verhaaltje dat te mooi is om hier niet in zijn geheel verder te vertellen. Het gaat over out of the box denken, een onderwerp waarover ik al eerder een stukje schreef. Het verhaaltje spreekt voor zichzelf, en laat vooral zien waarom we zo bang zijn uit die kooi te stappen, die altijd gewoon open staat. Daarover ging mijn tweede stukje. Nu geheel onaangekondigd een derde stukje over dit onderwerp. Daar gaat ie.

De zelfgemaakte kooi
Opgesloten in de zelfgemaakte donkere en benauwde kooi die wij voor het hele universum houden, kunnen weinigen van ons zelfs nog maar een beginnetje maken met het zich voorstellen van een ruimere dimensie van onze geest.

De Tibetaanse Dzogchen-leraar Patrul Rinpoche vertelt het verhaal van een oude kikker die zijn hele leven in een donkere put had geleefd. Op een dag kwam er een kikker uit de zee bij hem op bezoek.
“Waar kom jij vandaan?” vroeg de kikker in de put.
“Uit de grote oceaan”, antwoordde hij.
“Hoe groot is die oceaan?”
“Die is gigantisch.”
“Je bedoelt ongeveer een kwart van mijn put hier?”
“Groter.”
“Groter? Je bedoelt de helft?”
“Nee, nog veel groter.”
“Is ie ….. zo groot als deze put?”
“Hij is niet te vergelijken.”
“Dat is onmogelijk! Dat moet ik zien!”
Ze gingen samen op weg.
En toen de kikker uit de put de oceaan zag, was dat zo’n grote shock voor hem dat zijn hoofd in stukjes uit elkaar knalde.

Levenskunst - je bent niet wat je denkt dat je bent
Dat laatste moet je natuurlijk niet letterlijk nemen. Volgens mij betekent dat exploderen vooral dat al je vasthouden aan het denken dat je vertrouwd is ontploft. Dat alles wat je zeker denkt te weten met je hoofd in één klap zijn heerschappij over jou verliest. Je hoofd hoeft niet per se weg, maar wordt weer teruggebracht tot de proporties van een put. Denken is natuurlijk vaak heel nuttig. Maar je realiseert je dat je denken niet meer samenvalt met de hele wereld. Het heeft zijn bescheiden plaats teruggekregen in een hoekje van jouw universum waar het thuishoort. Een universum dat zodoende ineens onnoemelijk veel groter blijkt te zijn dan jouw hoofd. Mindblowing!

De deur van de kooi staat dus altijd open, want de put blijkt een oceaan
Je hoeft alleen maar te stoppen met geloven in wat je belemmert. In wat je denkt dat jou belemmert.
Ja, maar, …..
Er is niets dat jou tegenhoudt, behalve jij zelf.
Ja maar, …..
Niets houdt jou tegen.
Ja, zo is het echt!

Is dit nou heel erg mooi of juist vreselijk beangstigend? Of beide? Klik op ‘reacties’ en laat hier jouw persoonlijke reactie achter.

Out of the box denken (2) - er is helemaal geen box!

Levenskunst als de kunst van het loslaten
Ik houd wel van voortschrijdende inzichten. Wie niet af en toe voortschrijdende inzichten heeft leeft niet echt, denk ik dan. Maar het kan ook lastig en pijnlijk zijn om je oude vertrouwde zekerheden los te laten.

Levenskunst als het beoefenen van een ruimere blik
Deze zomer schreef ik een stukje ‘Out of the box denken – hoe doe je dat?’. En nu merk ik dat ik daar anders over ben gaan denken. Wat daar staat hoeft niet per se in de prullenbak te verdwijnen. Alleen, je kunt er ook ruimer tegenaan kijken, ondervind ik de laatste tijd. Met andere woorden, ‘out of the box ‘ is zelf een nieuwe box geworden voor mij, een nieuw cliché, een nieuwe onwankelbare zekerheid.

Is er eigenlijk wel zo’n box?
Dat is wat ik me de laatste tijd serieus afvraag. Het antwoord is volgens mijn voortschrijdend inzicht: er is wel een box, maar we maken hem voortdurend zelf. Of we denken dat de omgeving hem aan ons oplegt. En als dat zo voelt, ook dan hebben we dat zelf helemaal toegelaten. Kortom, al die aannames, vooronderstellingen, overtuigingen, gewoontes, geloofjes, et cetera die samen onze box vormen zijn er wel, maar dat hoeft niet per se. We creëren steeds zelf de kooi waarin we ons dan gevangen wanen. Of dat nou individueel is of collectief.

De deur staat altijd open!
Als je je dat allemaal realiseert, staat de deur van jouw kooi altijd open. Je kunt er gewoon in- en uitlopen, wanneer je dat maar wilt. En een box waar je voortdurend in- en uit- kunt lopen, is dat wel een kooi? Is dat wel een gevangenis? Natuurlijk niet!
Bevrijd jezelf! Sterker nog, je bent al vrij – alleen, realiseer je dat dan!

Er is dus helemaal geen box!

Jouw reactie op dit inzicht is hier van harte welkom. Klik daarvoor op ‘reacties’.

Hoe neem je op slimme wijze belangrijke beslissingen?

Zondagochtend mocht Prof. dr. Ap Dijksterhuis in het onvolprezen VPRO televisieprogramma ‘Boeken’ komen vertellen over zijn nieuwe boek ‘Het slimme onbewuste – denken met gevoel’. Dijksterhuis is hoogleraar in de psychologie van het onbewuste aan de Radboud Universiteit. Dat was heel interessant en leuk bovendien. Wat mij daarvan vooral is bijgebleven, is hoe je effectief belangrijke beslissingen kunt nemen met behulp van je onbewuste. Ik vat deze theorie hier kort voor je samen, doe er je voordeel mee.

De meest effectieve keuzestrategie
We denken vaak dat keuzes beter worden naarmate je er langer over nadenkt. Dat is onzin. Psychologisch onderzoek wijst juist uit dat je belangrijke beslissingen het beste door je onbewuste kunt laten nemen. Let wel, hier wordt de term ‘onbewust’ gebruikt, wat iets anders is dan het ook vaak gehoorde ‘onderbewuste’. Ik zelf zou het hier bedoelde onbewuste mijn intuïtie noemen, en dat doet Dijksterhuis ook hier en daar.

Hoe doe je dat dan, onbewust denken?
Het blijkt veel effectiever te zijn om ergens een nachtje over te slapen, of zelfs een paar nachtjes. En zo je onbewuste zijn werk te laten doen. Dat geeft aantoonbaar bevredigendere resultaten dan proberen een rationele afweging te maken, bijvoorbeeld door het maken van eindeloze lijstjes met voors en tegens. Denk dus over complexe keuzes niet te veel na. Maar zorg wel dat je van te voren zo veel mogelijk informatie hebt ingewonnen, heel rationeel. Ga daarna andere dingen doen, en laat je onbewuste het werk doen. Geef je onbewuste echter wel een deadline. Zeg bijvoorbeeld tegen jezelf: “Aanstaande zaterdag ga ik beslissen.” En dat doe je dan die zaterdag.

Hoe werkt dat dan?
Kort en bondig gezegd is de verklaring voor dit alles dat het onbewuste een veel grotere capiciteit heeft om informatie te verwerken dan het bewuste verstand. Zoals het beeld van de ijsberg die onder water veel groter is dan boven water. En het onbewuste gaat hier altijd mee door, waarschijnlijk zelfs als je slaapt. Zoals bepaalde processen op je PC gewoon ook op de achtergrond altijd doorwerken, terwijl jij tegelijkertijd iets heel anders aan het doen bent op diezelfde PC.

En hoe weten we dat dit effectief is?
Naar hoe tevreden of ontevreden mensen zijn met hun keuze kun je ze natuurlijk gewoon vragen. Maar dat is niet echt bevredigend, want willen we niet vaak achteraf onze beslissingen koste wat het kost rechtvaardigen? Interessanter is het de kwaliteit van beslissingen te onderzoeken door bijvoorbeeld mensen op verschillende manieren voetbaluitslagen te laten voorspellen. Op intuïtie of met rationeel beredeneren. De intuïtieve voorspellingen waren dan gewoon beter.

Een team kan dat ook!
Dijksterhuis gaf ook het voorbeeld van een sollicitatiecommissie die door hem werd voorgezeten. Dinsdag interviewde de commissie alle geselecteerde kandidaten. Na afloop zei hij tegen zijn team: “Laat nu alles los, denk er niet meer over na. Vrijdag nemen we gezamenlijk de beslissing.” Het was hem al meermalen opgevallen dat de verzamelde onbewust gemaakte keuzes van de verschillende teamleden grotendeels samenvielen. En dat op deze manier een beslissing nemen heel goed werkt.

Simpele keuzes
Over simpele keuze echter moet je juist altijd wel goed nadenken, zegt Dijksterhuis. Anders zie je praktische dingen over het hoofd. Dat je bijvoorbeeld geen witte ovenhandschoenen moet kopen. Want die zijn na een keer gebruiken bruin. Dus gewoon je gezonde verstand gebruiken bij eenvoudige keuzes.

PS: Voor deze korte samenvatting heb ik tevens dankbaar gebruik gemaakt van een interview met Dijksterhuis dat te vinden is op een van mijn favoriete websites, SimplifyLife: http://www.simplifylife.nl/simp-interv_dijksterhuis.asp

Vertrouwen op je onbewuste, op je intuïtie, vind je dat allemaal maar bullshit? Of een open deur, een tegeltjeswijsheid? Of heb jij daar juist goede ervaringen mee? Laat het ons weten, en schrijf hieronder in een paar woorden wat jij er van vindt!

Wat Marietta Petkova je kan leren over de kracht van het nu

Naast varen is muziek een van mijn echte passies. Het mooiste is dan zelf muziek maken, vooral samen met anderen. Maar een goede tweede is het bijwonen van een live concert. Van bijvoorbeeld The Police in een groot stadion, of liever nog een klein intiem huisconcert.

Vorige week had ik het grote plezier en voorrecht een huiskamerconcert te mogen bijwonen bij onze goede vrienden Barend en Christine. Daar trad de alom geprezen Bulgaarse pianiste Marietta Petkova op met nieuw repertoire, dat nog in ontwikkeling is. Ze noemt zulke concerten in kleine kring haar kleurenlaboratorium, try outs zeg maar. Normaal speelt ze in grotere zalen, en bijvoorbeeld op zondag 20 april 2008 staat ze weer in het Concertgebouw. Ze speelt dan ongetwijfeld een van de stukken waarmee ze nu experimenteerde.

Marietta speelt zo geïnspireerd en intens, en dat met schijnbaar het grootste gemak. Heel natuurlijk, alsof ze deze stukken al jaren speelt, speelde ze voor het eerst voor publiek werken van Scarlatti, Händel, en zes pianostukken van Rachmaninov, uit zijn Etudes Tableaux. Zo verschillend als ze waren, werden ze alle acht door haar even subliem gespeeld. Toch sprongen twee ervan er nu al duidelijk uit. Die speelde ze op ons verzoek als toegift nog een keer. Voor de liefhebbers, dat waren Rachmaninov’s pianotranscripties van een vioolstuk van Bach (BWV 1006 als ik het wel heb) en van een wiegelied van Tsjaikovski. De tweede keer klonk het nog mooier dan de eerste.

Alles is altijd nieuw voor een musicus
Het bijzondere van zo’n huisconcert is niet alleen de nabijheid van de voelbare muziek, maar ook van de pianiste, die zo’n drie meter van me af zat. En die dan ook wat over haar muziek en haar manier van werken vertelde. Zo zei ze onder andere dat voor een professioneel musicus elk muziekstuk altijd weer nieuw is. Ze onderkende daarbij drie varianten.

Ten eerste, als ze aan een bekend klassiek stuk begint is het voor haar helemaal nieuw. Ook al heeft ze het in haar leven al duizend keer gehoord, en in vele interpretaties. Echt helemaal nieuw. Dat geldt ten tweede natuurlijk ook voor een modern muziekstuk, dat ze nog nooit heeft horen spelen. Dat kan alleen maar nieuw voor haar zijn. Maar zelfs bij de derde variant, bij een klassiek stuk dat ze zelf vroeger ook al op haar repertoire had staan, moet ze weer helemaal opnieuw beginnen. Alsof ze de noten voor het eerst ziet, en de klanken voor het eerst hoort.

Levenskunstenaars en kunstenaars
Dat trof mij zo, dat ik gelijk dacht, natuurlijk, zo gaat dat bij echte kunstenaars. Alles is altijd weer nieuw, in het hier en nu. De kracht van het nu, zoals Eckhart Tolle dat zo treffend noemt. En hun blik dus altijd weer fris en helemaal onbevooroordeeld. Dat is een van de geheimen van de kunstenaar. Dat is dus ook een van de geheimen van de levenskunstenaar, dacht ik. Aandacht en concentratie, hier en nu. Blijf wakker, kijk en luister met volle aandacht en nieuwsgierigheid naar de mensen en de dingen om je heen. Je voelt je dan een levenskunstenaar, en alles gaat bruisen en glanzen! Alles wordt één groot spel.

Alleen zo kun je volgens mij zo ontroerend mooi spelen als Marietta.

Herken je dat? Heb je opmerkingen? Of een vraag?

De levenskunst van de optimizers

Dit is de cover van het nieuwe oktobernummer van het tijdschrift Red. Al weer een tijdje geleden werd ik door Red als life coach en deskundige op het gebied van de levenskunst geïnterviewd over het groeiend aantal 'maximizers'. Dat zijn zoals je wellicht weet of herkent mensen die altijd maar hun agenda tot de nok volproppen. En daar tussendoor ook nog even hun voicemail afluisterend boodschappen doen, zoonlief naar gitaarles racen, vervolgens hun mail checken en tegelijk met een klant bellen, terwijl er ook nog een tweede lijn binnenkomt. Maar vooral die agenda moet vol, anders voelen ze zich zelf zo leeg.

Ik heb er zelf ook nog wel eens last van, maar gelukkig steeds minder vaak. Mensen die dus nog nauwelijks (mentale) ruimte en verrassingen in hun leven toelaten. Want alles is tjokvol gepland, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, wanneer ze uiteindelijk bij de televisie op de bank in slaap vallen. En dan overdrijf ik niet, want ik ken ze echt. Jij toch ook?

Lucht in je agenda
Citaten hierover van mij zijn zodoende te lezen in de leuke en nuttige coverstory ‘Hou leeg die agenda! Minder doen = meer genieten.’ Nu heb ik natuurlijk nooit gezegd dat je je agenda helemaal leeg zou moeten houden, zoals die titel aanbeveelt. Wel dat veel ‘lucht’ in je agenda inbouwen erg belangrijk is om je goed te kunnen blijven voelen, week in, week uit. Dan leer je je leven te optimaliseren in plaats van altijd maar te maximaliseren, en daarmee een gezonde balans te houden tussen heel veel doen en echt bezield met iets bezig zijn. Minder kwantiteit, en meer kwaliteit van leven dus.

Leuk vond ik het dat de hoofdredacteur van Red, José Rozenbroek, zo goed als haar hele welkomstwoord in de nieuwe Red wijdde aan dit artikel over maximizers. Niet zo verrassend was het dat zij zichzelf onmiddellijk herkende in het geschetste beeld van de maximizers. Ook schrijft zij dat zij een vorm van meditatie heeft ontdekt, deze zomer in een exotisch oord. Meditatie is natuurlijk een uitstekende manier om wat minder hijgerig in het leven te staan. En dat ze mede daardoor nu wil gaan 'minimizen'. Opmerkelijk is hier dat zij de minimizer ziet als de tegenpool van de maximizer. Want ze heeft wel heel goed begrepen dat maximizers niet heel veel gelukkiger zijn dan de anderen.

Maximizers
Maximizers zie je tegenwoordig veel om je heen, zij leven hun life to the max. Zij willen altijd het meeste uit het leven halen, en wel onmiddellijk. Alsof het leven alleen maar iets is waar je wat uit kunt halen……. We gaan er helemaal voor, en we willen alles. Want je leeft maar éénmaal, althans dat moet de achterliggende gedachte zijn. Het is nu of nooit, en het moet meteen perfect zijn. Allemaal tienen op een rapport met twintig vakken. Vakken als professional, ouder, partner, geliefde, carrièremaker, vriend(in), bestuurslid, klusjesmens, hovenier, huismens, sporter, noem maar op. En voor alles een tien. Niet echt een recept voor geluk dus.

Minimizers
Maar als de minimizer het andere uiterste vertegenwoordigt, dan moet dat iemand zijn met zo weinig mogelijk vakken, een pretpakket noemen ze dat nog steeds op de middelbare school. En op dat rapportje staan dan allemaal zesminnetjes, en twee vijven. Want daarmee ga je net over, met je hakken over de sloot. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn? Maar er staat wel nogal prikkelend ‘Hou leeg die agenda!’, op de cover van Red, en ‘minder doen = meer genieten’. Dat betekent mijns inziens dus niet niets doen, noch zo weinig mogelijk doen. Maar inderdaad wel minder doen. Meer lucht en ruimte in je agenda open houden. En dat wat je wèl doet, doe je dan veel intenser, met meer aandacht, met meer plezier, met meer diepgang en liefde.

Levenskunstaars zijn optimizers
Levenskunst is onder andere de kunst om noch een maximizer, noch een minimizer te willen zijn. Het werkwoord to maximize komt trouwens uit de economie. En daar is de tegenpool niet to minimize, maar to optimize. Klinkt ook veel prettiger, vind je niet, bijna optimistisch. Tijdens het interview gebruikte ik dan ook het woord 'optimizers'. Jammergenoeg is dat woord niet in het artikel terechtgekomen, maar het idee gelukkig wel. Optimaliseren is steeds de voor jou juiste balans weten te vinden tussen de verschillende belangrijke zaken waar jij je energie en tijd  in wilt steken.

Levenskunstenaars doen vooral gepassioneerd wat er echt toe doet
Een citaat van mij uit de Red: “Het gaat er vooral om inzicht te krijgen wat écht belangrijk voor je is. Je kunt gepassioneerd in het leven staan, er is niets mis met uitblinken. Maar als je op sommige gebieden genoegen leert te nemen met een zesje in plaats van alleen maar tienen, heb je veel meer plezier in je leven”. En ik voeg daar nu aan toe: en breng je veel meer plezier in het leven van anderen!

Hoe sta jij in het leven? Ben je ook een maximizer, of juist een echte minimizer? Of lukt het je de balans van het optimizen steeds beter te vinden? En, wil jij dat je kinderen ook zo worden als jij? Deel je visie en ervaringen met ons, door een klein stukje hieronder te plaatsen!