Geluk - hoe simpel kan het zijn?

Coach uit Tibet
Laat ik vooropstellen dat ik geen boeddhist ben, maar wel heel veel belangstelling heb voor deze wereldgodsdienst die eigenlijk helemaal geen godsdienst is. Zodoende heb ik vorige week in Amsterdam een lezing van Namkha Rinpoche bijgewoond. Hij is een boeddhistisch leraar uit Tibet, die thans in Zwitserland woont en werkt. Hij werkt met groepen en individuen, dus wij zouden tegenwoordig zeggen dat hij een coach is. De aankondiging van deze lezing trok sterk mijn aandacht, met name door het citaat dat er bij stond:

Als een probleem opgelost kan worden, waarom zouden we ons dan opwinden? En als het niet opgelost kan worden, waarom zouden we er nog over treuren? – Shantideva, Het pad van de Bodhisattva

De lezing ging over het omgaan met negatieve emoties. In de klassieke tekst ‘Het pad van de Bodhisattva’ leert Shantideva ons hoe we ons niet mee moeten laten slepen door onze negatieve gedachten. Door geduld, compassie en tevredenheid (contentment was de Engelse term) te beoefenen kunnen we onszelf en de anderen om ons heen meer geluk brengen, stond er in de aankondiging.

Het ware geluk
Op speelse wijze deed Namkha Rinpoche zijn verhaal voor de vuist weg. Eigenlijk ging het erover dat we zelden echt gelukkig zijn. Boeddhisten noemen dat met een groot woord lijden. Hierin spelen de negatieve emoties een belangrijke rol. Van het boeddhisme nu kunnen we leren wat de oorzaak is van al dat lijden, en hoe je die weg kunt nemen.

Het principe blijkt dan heel simpel te zijn, maar het uitvoeren ervan in de praktijk van het dagelijks leven een enorme uitdaging. Het punt is dat wij zo verlangen naar geluk. Of je nou Tibetaan bent, of Nederlander, we willen allemaal eigenlijk hetzelfde, namelijk gelukkig zijn. We verlangen allemaal hartstochtelijk naar het ware geluk.

En juist dat maakt ons steeds ongelukkig! We zijn altijd maar bezig iets of iemand na te jagen, en pas als we dat hebben, denken we gelukkig te zullen zijn. Daarom zijn we bijvoorbeeld altijd zo druk, druk, druk bezig veel geld te verdienen. Bezig een groter huis in een betere buurt te willen. Bezig naar een nog mooiere geliefde te verlangen. En een nog indrukwekkendere auto voor de deur. Het is nooit goed genoeg, en zolang het niet goed genoeg is zijn we nog niet gelukkig. Want gelukkig zullen we pas zijn als we nog meer verdienen, etc.

De grote valkuil
Nu mag iedereen van Namkha, en zeker ook van mij, zoveel verdienen als hij of zij maar wil. En ik gun ook iedereen dat heerlijke huis en die prachtige geliefde en die imposante auto, of wat dan ook. Want daar gaat het dus niet om. Wel gaat het om de hardnekkige overtuiging dat zij ons gelukkig zullen maken. Dat is de grote denkfout die wij steeds maken! Ook ik trap meestal weer vrolijk in deze valkuil.

Met andere woorden, doe wat je doet, bezit wat je bezit, streef naar wat dan ook, maar denk nooit dat je er gelukkig van zult worden. Integendeel, het najagen en het beschermen ervan houdt je juist ongelukkig. Kortom, als je geen geluk meer nastreeft, dan bèn je gelukkig. In de woorden van Namkha Rinpoche:

When you don't want any happiness, you don't have any suffering; when you don't have any suffering,  then you are happy!

Levenskunst - kan het echt zo simpel zijn?

Twee manieren om uit een dip te komen: afhaken of doorzetten

Het is een oude wijsheid dat alleen volhouders winnen
Fout! – zegt bestsellerauteur en blogger Seth Godin in The dip – a little book that teaches you when to quit (and when to stick). Winnaars zijn juist mensen die er heel vaak mee kappen. Die op het goede moment met iets ophouden om de goede redenen. Veel mensen zijn natuurlijk afhakers, maar dat zijn nog geen winnaars. Want die doen het op het verkeerde tijdstip, en om de verkeerde redenen.

In een flinke dip zitten
Dat is niet in een slecht humeur zijn of even een tegenslag te verduren hebben. Het is wel de twintigste sollicitatie waar je nooit meer wat van hoort. Het is dat rockbandje dat  voortdurend in lege clubs speelt. Het is de tiende keer dat je op je snufferd gaat bij het leren snowboarden. Het is het midden van de marathon, wanneer de opwinding van het startschot een vage herinnering is, en de beloning van de finish een verre droom. Het is het lange geploeter en gezwoeg tussen starten en meesterschap. In je werk, in je project, in je onderneming, in je leven.

Maar een dip is ook je beste vriend!
Een dip is ook de sleutel tot succes, tot je carrière, tot je toekomst, zegt Godin. Als iets echt de moeite waard is om te doen, dan kom je vroeger of later in een dip terecht. Daar kun je op wachten. Maar let op, je moet de dip goed onderscheiden van het dode spoor, de cul-de-sac, de dead-end-street. Het is dus de kunst, het is een levenskunst tijdig te herkennen dat je niet in een dip zit maar op een dood spoor.

Op een dood spoor: wegwezen!
Hier vind ik het betoog van Godin wel erg overdreven en Amerikaans. Maar hij heeft echt wel een punt, dat ik hier kort samenvat. Als je niet het gevoel hebt dat je de beste in de wereld wilt zijn in wat je doet, zit je op een dood spoor. Wie niet gaat voor goud moet daar zo snel mogelijk mee ophouden. Dat is wel erg kort door de bocht. Keer je het om, dan wordt het realistischer. Doorsukkelen is altijd een dood spoor, middelmatigheid is voor losers, overleven is geen leven.

Nummer één
Het heeft grote meerwaarde om de beste te zijn, de nummer één, zegt Godin. Want iedereen wil de beste advocaat hebben, of op vakantie in het beste restaurant eten. Beste kan dan ook goedkoopste of snelste betekenen, natuurlijk. Daardoor geldt dat in elke markt de nummer één onevenredig veel meer klanten en beloningen krijgt dan alle volgenden in de rij. Niet twee keer zoveel als nummer twee, maar bijvoorbeeld tien keer zoveel. Of dat nou in geld wordt uitgedrukt, of in waardering en erkenning.

En, voegt hij er aan toe, het is tegenwoordig veel gemakkelijker de beste ‘in de wereld’ te zijn. Want met de beste bedoelt hij de nummer één op jouw gebied, en de nummer één in jouw wereld. Focus dus helemaal op wat je doet en voor wie je dat doet. Schrap al het andere. Versnipper je energie niet, in de beperking toont zich de meester. Word bijvoorbeeld de lekkerste garnalenkrokettenbakker van Leerdam, of de goedkoopste leverancier van designer-zonnebrillen op het internet. Als je dan doorzet, zegt Godin, met al je inzet, je energie, je tijd en soms ook je geld, ligt er een vervullende weg omhoog uit de dip voor je open!

Heeft dit artikel je op de een andere manier aangesproken of geprikkeld, voel je dan vrij hieronder een korte reactie achter te laten.

Kleine levenskunst of hoe je de sleur doorbreekt

Ruim 80% van de Nederlanders van 40 jaar of jonger zegt last te hebben van sleur. Dit blijkt uit een recent onderzoek dat uitgevoerd werd in opdracht  van Pepsi. Nu valt er vaak wel het een ander af te dingen op dit soort onderzoekjes, maar dit wil ik best geloven.

In de file staan, wachten, ziek zijn en schoonouders bezoeken behoren tot de saaie momenten, vindt men. Om vaste patronen te doorbreken wil een ruime meerderheid het liefst een verre reis maken, of een weekendje weg (38%), gaan stappen (18%), gaan sporten (18%) of ander werk (16%).

Weinig tijd, grote dromen
Waarom is dit voor veel Nederlanders dan een probleem? Het ontbreekt ze aan geld (33%), durf (24%) en tijd (11%) om te doen wat ze willen, aldus het onderzoek. Maar het gaat hier om mensen tot de leeftijd van 40 jaar. Dat zijn over het algemeen vooral mensen met weinig tijd, in het spitsuur van hun leven. En vaak ook met grote dromen.

Kleine levenskunst - stel jezelf eenvoudige procesdoelen
Van Laura Babeliowski leerde ik onlangs het simpele onderscheid tussen een procesdoel en een einddoel. Lees hierover haar instructieve artikel over het overwinnen van telefoonangst. Op een einddoel heb je vaak geen of weinig invloed, schrijft ze. En mijn advies is nu: om de sleur te vermijden kun je beter kleine stapjes zetten en die koppelen aan een procesdoel. Een procesdoel heb je bereikt als je dat stapje hebt gezet, ongeacht het eindresultaat ervan.

Kleine levenskunst - kleine stapjes in plaats van grote dromen
Kleine stapjes nemen waarmee je je vastgeroeste patronen doorbreekt, daar gaat het om. Dus bijvoorbeeld niet emigreren, en wel je de meubels in je kamer(s) eens helemaal anders opstellen. Gewoon doen, zonder je te bekommeren om de uitkomst. Wel netwerken en af en toe eens solliciteren, bijvoorbeeld als experiment, of om van te leren. Zonder dat je nou direct een andere baan wilt of nodig hebt.

Kleine levenskunst - het gaat om het plezier van het proces
Dus niet vreemdgaan, wat veel mannen volgens het onderzoek aanlokkelijk vinden, maar niet durven.  En wel bijvoorbeeld eens vrolijk en subtiel flirten met de bakker, of met de zwemlerares van je zoon of dochter. Helemaal zonder doel, zonder veroveringsdrang, alleen om het plezier van het proces. En als je bungeejumpen of parachutespringen, volgens het onderzoek onuitgevoerd blijvende vrouwenwensen, een te grote en te enge stap vindt, dan ga je eerst eens een keertje een klimwandje bestijgen of als passagier mee zweefvliegen. Kortom, of je plezier in het proces hebt, hangt er niet van af of je naar de Malediven gaat of naar Ameland. Tenzij je daar al tien keer bent geweest natuurlijk!

Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen met sleur en het doorbreken ervan. Heb je wat aan dit stukje, of juist niet? Laat het ons weten!

Hoe je de werk-privé balans de baas blijft

72% van de managers ervaart onbalans werk-privé
Dit is een van de conclusies uit een onderzoek van het Instituut Werk en Stress in Utrecht. Deze werden onlangs gepresenteerd op het symposium ‘Samen werken, samen leven: een praktische invulling’. Het IWS doet dit soort onderzoek in het kader van trainingen op het gebied van de werk-privé balans voor managers en hun levenspartners.

Andere leuke dingen
Onbalans werk-privé wil hier zeggen dat er in de beleving van managers te veel werktijd ten koste gaat van privétijd. Dat is bijvoorbeeld tijd voor je partner, tijd voor je kinderen, tijd voor je vrienden en familie, tijd voor sport en lichaamsbeweging, tijd voor slaap en herstel. En tijd om andere leuke of ontspannende dingen te doen.

Werk en privé lopen door elkaar heen
Nu is voor veel mensen de grens tussen werktijd en privétijd sterk vervaagd. Neem Koen en Hannah. Hij brengt zijn dochter tijdens kantooruren naar school, en werkt op zondagmiddag aan dat rapport dat maandag klaar moet zijn. En Hannah doet haar e-mail eerst thuis om het spitsuur te vermijden en gaat dan pas naar haar werk. Dat hoef ik hier natuurlijk niet verder uit te leggen, iedereen doet dat in meer of mindere mate tegenwoordig.

Meester over je eigen leven blijven
Maar juist daarom is het van groot belang om stuurman of stuurvrouw in dit voortsluipende proces te zijn en te blijven. Meester over je eigen leven. Want als dat proces jouw leven gaat regeren, dan kun je wachten op toename van stress, zowel thuis als op je werk. En als je daar niet goed mee omgaat, ligt na verloop van tijd hoogstwaarschijnlijk een burnout op de loer. Wat je vaak pas merkt als het te laat is.

Bewustwording en communicatie
Het IWS heeft de factoren geïdentificeerd die de werk-privé integratie ondersteunen, en de factoren die voor deze balans een barrière vormen. Ik zelf herken al deze factoren maar al te goed! Jij kunt eveneens je eigen situatie met deze factoren evalueren, en kijken welke factoren voor jou belangrijk zijn en welke niet. Aan de voor jou belangrijkste factoren kun je dan vervolgens werken, samen met je partner en samen met je organisatie. Een belangrijk advies van het IWS is dan ook: begin erover te communiceren!

Barrières voor werk-privé integratie
• Je moet overwerken om hogerop te komen
• Lange dagen maken en altijd beschikbaar zijn maken dat je serieus genomen wordt
• Minder uren gaan werken om privé redenen wordt gezien als niet-carrièregericht
• Een promotiekans niet grijpen om privé redenen wordt gezien als niet-carrièregericht
• Minder uren werken vanwege privé redenen betekent minder carrière maken

Steunfactoren voor werk-privé integratie
• Er is begrip voor zorgtaken
• Voldoende privétijd wordt belangrijk gevonden
• Er is openheid om minder uren of minder zware functies te kiezen om privé redenen
• Er wordt geïnformeerd naar privé zaken
• Manager reageert flexibel en begripsvol op conflictsituaties tussen werk en privé
• Manager ondersteunt keuzes die integratie van werk en privé bevorderen

Herken je dit, en ben je het ermee eens? Laat het ons weten en zet hieronder je reactie!