Weer terug van een heerlijk ontspannende drie weken vakantie in Venetië en Toscane vraag ik mij weer opnieuw af hoe je dat ook weer doet, dat sprankelende vakantiegevoel vasthouden in je dagelijks leven en werk. Maar eerst even iets anders, voordat ik hierop terugkom.
Het goede leven
Inmiddels heb ik heel veel leuke reacties gekregen op het zomernummer van HP/DeTijd over Het Goede Leven, waarvoor ik werd geïnterviewd als een van de deskundigen op het gebied van levenskunst. Het was wel een rare ervaring om na meer dan twee uur met de journaliste Annemiek Leclair gesproken te hebben daarvan ongeveer vijf zinnen terug te zien in haar artikel. Maar ja, het panel bestond dan ook uit zes experts, had ze me al gewaarschuwd. Zeker ook mooi was het te lezen dat ik als life coach het beroep van de toekomst vertegenwoordig, zoals ze schreef.
Een van de dingen die ik had gezegd en terugvond in haar artikel ‘Het goede leven’ was: “Wie kent niet dat gevoel na een lange ontspannende vakantie, dat de intuïtie op haar scherpst is en we aandacht hebben voor alles om ons heen? Als we dat gevoel nu eens vast zouden kunnen houden voor de rest van het jaar...”.
Het vakantiegevoel als levenskunst
Van mijn broer Daan, die boekhandelaar is, kreeg ik toen de tip dat er in het tijdschrift Hide&Chic een interessant artikel stond met de titel ‘Eindeloos vakantie’. Daarin wordt het zelfde thema prachtig 
uitgewerkt door de onvolprezen Lisette Thooft. Van haar had ik ooit het schitterende boekje ‘Tijd kost geld – voel je rijk en ontspan’ gelezen. Je kunt er uit leren op een andere manier tegen geld en tijd aan te kijken. En ook dit artikel was voor mij weer helemaal raak, daarin stond precies wat ik bedoelde met mijn opmerking in HP/DeTijd! En omdat ik het zelf niet mooier had kunnen verwoorden neem ik de vrijheid het hier kort voor je samen te vatten.
Velen nemen zich na terugkeer van vakantie heilig voor om dat frisse, tintelende vakantiegevoel vast te houden. Dat gevoel van niets moet, alles mag. Dat al je zintuigen wijd open staan. De treurige waarheid is echter dat het vakantiegevoel doorgaans sneller verdwijnt dan het bruin op je huid. Is er dan geen recept om dat gevoel te bewaren? Ja, dat is er, en het is zo simpel dat het makkelijk over het hoofd wordt gezien: leef met aandacht. Met andere woorden, ga niet direct weer op de automatische piloot, verval niet in je oude bekende routines.
Leven en werken met aandacht
Waarom is er zo’n groot verschil tussen het dagelijks leven en werken en die paar weken per jaar dat je er helemaal uit bent? Heel simpel, in den vreemde ben je meestal wakkerder, alerter, sta je meer open voor indrukken. Alleen al door het feit dat je in een totaal onbekende omgeving verkeert. “Als dit Narvik was, zou ik beter kijken”, staat op het raam van de bovenste verdieping van de Rotterdamse Gemeentebibliotheek. Dat citaat vat het voor mij helemaal samen.
Zelfs op een niet zo avontuurlijke vakantie als de mijne in Toscane, kun je plotseling diep worden geraakt door een avondhemel met ondergaande zon terwijl de krekels er lustig op los tsjilpen, en de geur van basilicum je zachtjes tegemoet waait. Zinnelijker kan het bijna niet. En het goede nieuws is dat die ervaringen niet van Italië zijn, maar van jou. Je denkt misschien dat je zonder prachtige uitzichten geen piekervaringen kunt hebben, maar dat is een vergissing. Wat je werkelijk beleeft, is je eigen innerlijk, schrijft ze. En zo is het. Ga maar na: wat de ene mens tot tranen toe ontroert, doet een ander helemaal niets. Het is dus jouw unieke ervaring op zo’n moment.
Paradox
Toch stuiten we hier op een paradox. Je gaat op vakantie om dergelijke mooie ervaringen te beleven, en wat je eigenlijk beleeft is je eigen innerlijk. Maar kenmerkend voor vakantie is juist, dat je een groot deel van jezelf thuis achterlaat. Hoe zit dat nou precies? Hoe werkt dat? Daarover volgende week in deel 2.
Het zou leuk zijn als wie het weet, of wie dit ook heeft ervaren, hieronder zijn of haar ervaring heel kort in een paar zinnetjes weergeeft.
Beste Jeannette,
Dank voor je positieve reactie. Het zou inderdaad heel mooi zijn als je je werkelijk overal zo thuis zou voelen als thuis. Ik vrees echter dat dat voor de meeste mensen niet opgaat. Voor mij in ieder geval meestal niet. En als dat zo is, blijft de paradox dus bestaan. Meer wil ik er vandaag niet over zeggen, anders heb ik volgende week geen verhaaltje meer. Hartelijke groet!
Geplaatst door: Lucas van der Valk | 30 augustus 2007 om 15:11
Beste Lucas,
Als je jezelf en thuis (bij jezelf) zijn als één ziet, dan is er geen sprake van een paradox. Zelfs onderweg, waar dan ook, ben je thuis. Of zoals je zelf citeert: "Wat je werkelijk beleeft is je innerlijk." Zoiets...?
Geplaatst door: Jeannette Lamme | 30 augustus 2007 om 12:23