Laatst las ik een inspirerend boeddhistisch verhaaltje dat te mooi is om hier niet in zijn geheel verder te vertellen. Het gaat over out of the box denken, een onderwerp waarover ik al eerder een stukje schreef. Het verhaaltje spreekt voor zichzelf, en laat vooral zien waarom we zo bang zijn uit die kooi te stappen, die altijd gewoon open staat. Daarover ging mijn tweede stukje. Nu geheel onaangekondigd een derde stukje over dit onderwerp. Daar gaat ie.
De zelfgemaakte kooi
Opgesloten in de zelfgemaakte donkere en benauwde kooi die wij voor het hele universum houden, kunnen weinigen van ons zelfs nog maar een beginnetje maken met het zich voorstellen van een ruimere dimensie van onze geest.
De Tibetaanse Dzogchen-leraar Patrul Rinpoche vertelt het verhaal van een oude kikker die zijn hele leven in een donkere put had geleefd. Op een dag kwam er een kikker uit de zee bij hem op bezoek.
“Waar kom jij vandaan?” vroeg de kikker in de put.
“Uit de grote oceaan”, antwoordde hij.
“Hoe groot is die oceaan?”
“Die is gigantisch.”
“Je bedoelt ongeveer een kwart van mijn put hier?”
“Groter.”
“Groter? Je bedoelt de helft?”
“Nee, nog veel groter.”
“Is ie ….. zo groot als deze put?”
“Hij is niet te vergelijken.”
“Dat is onmogelijk! Dat moet ik zien!”
Ze gingen samen op weg.
En toen de kikker uit de put de oceaan zag, was dat zo’n grote shock voor hem dat zijn hoofd in stukjes uit elkaar knalde.
Levenskunst - je bent niet wat je denkt dat je bent
Dat laatste moet je natuurlijk niet letterlijk nemen. Volgens mij betekent dat exploderen vooral dat al je vasthouden aan het denken dat je vertrouwd is ontploft. Dat alles wat je zeker denkt te weten met je hoofd in één klap zijn heerschappij over jou verliest. Je hoofd hoeft niet per se weg, maar wordt weer teruggebracht tot de proporties van een put. Denken is natuurlijk vaak heel nuttig. Maar je realiseert je dat je denken niet meer samenvalt met de hele wereld. Het heeft zijn bescheiden plaats teruggekregen in een hoekje van jouw universum waar het thuishoort. Een universum dat zodoende ineens onnoemelijk veel groter blijkt te zijn dan jouw hoofd. Mindblowing!
De deur van de kooi staat dus altijd open, want de put blijkt een oceaan
Je hoeft alleen maar te stoppen met geloven in wat je belemmert. In wat je denkt dat jou belemmert.
Ja, maar, …..
Er is niets dat jou tegenhoudt, behalve jij zelf.
Ja maar, …..
Niets houdt jou tegen.
Ja, zo is het echt!
Is dit nou heel erg mooi of juist vreselijk beangstigend? Of beide? Klik op ‘reacties’ en laat hier jouw persoonlijke reactie achter.
Geluk ligt niet in het loutere bezit van geld, het ligt in de vreugde van prestatie, in de sensatie van een creatieve inspanning.
Geplaatst door: Cheap TR Jeans For Sale | 12 januari 2011 om 08:32