Vlak voordat ik een klein weekje meivakantie in Zeeland ging vieren – het leek wel een echte zomer! – werd ik blij verrast door Huub Lambriex, een bevriende collega-coach van www.stratch.nl uit Heemstede. Hij stuurde mij zijn visie op levenskunst. Een onderwerp dat ik zelf tot nu toe hier nog niet expliciet aan de orde heb gesteld, omdat ik van mening ben dat er vele opvattingen van levenskunst zijn en ook mogen zijn. Daarom heet deze blog ook levenskunsten.nl in het meervoud. Maar nu kan ik er niet meer onderuit, want ik vind dat zijn gastbijdrage een mooi stukje is geworden. Lees maar:
Gelukkig leven
Wat is levenskunst een mooi onderwerp om over te denken, schrijven, mee bezig te zijn en in de praktijk te brengen. Een overkoepelende uitdaging waar velen zich mee bezighouden. Ieder kan zich er wel iets bij voorstellen. Voor mij komt het in de buurt van: hoe kan ik gelukkig leven? Of: hoe kunnen we met elkaar gelukkig leven? Want wat is levenskunst zonder geluksgevoel?
Absolute levenskunst
Als ik lees over levenskunst wordt vaak een absolute levenskunst beschreven. Zo in de trant van: leef met je volledige aandacht in het NU, ga volledig op in het moment, in de flow, leef iedere dag alsof het je laatste is, ga met iemand om alsof het de laatste persoon is die je nog spreekt. Kortom: met al je aandacht.
Weerstanden
Theoretisch is het mogelijk daar NU vol in te stappen er is verder niets voor nodig om die absolute levenskunst te leven. In de praktijk is het anders. Het is niet zo eenvoudig als het soms lijkt. Zonder dat we het helemaal door hebben bieden we namelijk voortdurend weerstand tegen het zo-zijn van dit moment. We hopen op een toekomst waarin dit of dat verlangen vervuld is of waarin we ons hebben ontdaan van waar we zo’n afkeer tegen hebben. Vrede op dit moment kunnen we daardoor nu niet voelen. Dus er staat ons toch nog iets te doen voordat we absoluut kunstig kunnen leven, namelijk het opruimen van onze weerstand tegen hoe het nu is.
Relatieve levenskunst
Dat heet persoonlijke ontwikkeling. Het ontwikkelen, je ontdoen van de weerstand, de vooruitgang daarin, dat noem ik relatieve levenskunst. Als coaches lopen wij met cliënten een stukje mee op dit pad. Wat hebben we een mooi vak!
Van Dale zegt over levenskunst:
le•vens•kunst (de ~ (v.))
1 de kunst zich in het maatschappelijk leven op gepaste wijze te bewegen, savoir-vivre
Zo op het eerste gezicht komt dit op mij wat beknellend over. Vooral het woord ‘gepast’ heeft dat effect op me.
En dat gevoel wordt versterkt als we even verder kijken bij:
ge•past (bn.)
1 geschikt, betamelijk in een bepaalde situatie => comme il faut, correct, decent, fatsoenshalve, in alle eer en deugd, met goed fatsoen, naar behoren, passend, volgens het boekje, welvoeglijk; <=> ongepast
2 in de verlangde hoeveelheid => precies
Dat riekt naar regeltjes, normen, verwachtingen, bevroren opvattingen. Veel luchtiger klinkt de beschrijving van de persoon die de levenskunst eigen is:
le•vens•kun•ste•naar (de ~ (m.))
1 iem. die de mogelijkheden die het leven biedt, optimaal benut => levensgenieter
Als ‘gepast’ wordt vervangen door ‘passend’ dan valt er veel van de lading weg.
Tot zover Huub. Ik zelf ben er geen woord in tegengekomen waar ik het niet mee eens ben. Uiteraard valt er nog veel meer te zeggen over dit grote onderwerp. Wie doet er mee? Want wij zouden het leuk vinden reacties hierop te krijgen, en te horen wat jij onder levenskunst verstaat! Klik daarvoor op reacties, hieronder, en schrijf er iets over.
The world can be changed by man's endeavor, and that this endeavor can lead to something new and better .
Geplaatst door: coach outlet | 18 november 2010 om 07:14
Bij de Archetypen (Caroline Myss - Archetypekaarten) gaat de levenskunstenaar over het inspireren tot creatieve energie om te genieten van de goede dingen van het leven. Het waarderen en genieten van de eigen schoonheid.
De schaduwkant van de levenskunstenaar in ons jaagt plezier en genot na in een mate die de gezondheid schaadt. Deze leeft zich uit ten koste van anderen.
De levenskunstenaar of -genieter voorziet je van uitdagingen om de archetypische angst om in verleiding te komen en controle te verliezen in de ogen te kijken.
Herken je die?
Geplaatst door: Jeannette Lamme | 28 mei 2008 om 09:00
Toen ik een jongetje was, van een jaar of 10, las ik ooit een boek waarin een oude indiaan zich op een gegeven moment terugtrekt in een zelfgemaakte hut en die van binnen dichtmaakt, op een rustbed gaat liggen en sterft. Dit voorbeeld en soortgelijke voorbeelden, zoals de sterfscene van Lama Norbu aan het eind van de film The Littel Budha, hebben altijd een diepe indruk op mij gemaakt. Sterker nog, voor zover ik weet gedroeg mijn grootvader van vaders zijde zich op gelijksoortige wijze, volgens de overlevering. Levenskunst en stervenskunst. Volgens mij ligt dat dicht bij elkaar, of kan dat een eenheid zijn van zgn. levenskunst.
Voor mijzelf: Ik beoefen als heel lang Chinese krijgskunsten. Daarbij oefen je iedere dag weer een verschillende reeks van bewegingen en vormen. En zo ga je jarenlang door. Levenskunst is ook dat voor mij: Iedere dag weer bepaalde dingen doen, ervaren, zijn. In je persoonlijke leven en in je werk. Daardoor groei je, ont-wikkel je en leer je loslaten, maar ook gaan staan voor wie je bent en waar je in gelooft. Een heel breed scala van eigenschappen en gedragingen dus. En daar komt geen einde aan.
Was het niet ooit Don Juan uit Carlos Castaneda boeken die zei dat het meest ultieme wat een krijger kan doen is zich dagelijks te oefenen voor het belangrijkste gevecht in het leven, dat met jezelf? En is de reis naar Ixtlan (titel van een boek uit die reeks) niet een doel waarbij het doel op zich onbelangrijk is geworden als je je realiseert dat Ixtlan overal is waar je een voetstap zet en je schaduw laat vallen?
Geplaatst door: Huub Koch | 21 mei 2008 om 19:11