Als je jezelf of een ander instructies geeft om iets wel of niet te doen, is het handig dat positief te formuleren. Zeker bij de opvoeding van kinderen. Maar ook bij volwassenen werkt dat. Dus zonder een ontkenning, zoals het woordjes ‘niet’ of ‘geen’, te gebruiken. Handig is: “Neem de afslag Haarlem-Zuid.” Onhandig en ineffectief is: “Neem niet de afslag Haarlem-Centrum”. Zeg bijvoorbeeld: “Houd je mond dicht als je kauwt”, in plaats van “niet zo smakken”, “Kom eens op tijd”, ……[vul zelf verder in en kleur de plaatjes].
Niet niet
Waarom is dat zo? Dat is omdat het woordje ‘niet’ bij ons niet blijft hangen; dat is het eerste dat kennelijk uit ons geheugen verdwijnt. Hoe dat precies zit heb ik niet kunnen achterhalen. Maar wel dat psychologisch onderzoek herhaaldelijk heeft aangetoond dat onze geest zo blijkt te werken. De verklaringen hiervoor lopen uiteen. De een zegt dat het aan ons zenuwstelsel ligt, de ander dat ons onbewuste nu eenmaal zo werkt. Tegenwoordig vind je dus zowel biogische als psychologische verklaringen. Wat maakt het uit.
De Gefrustreerden
Ik herinner me een aflevering van de strip ‘De Gefrustreerden’ van Claire Bretécher in NRC-Handelsblad (jaren 1980?) die dit verschijnsel prachtig illustreert. Die was zo leuk, dat ik hem nu nog kan navertellen. Alleenstaande moeder vertelt haar kinderen dat haar nieuwe vriend vanavond voor het eerst bij hen thuis komt eten. Ze vertelt er een lang verhaal bij dat hij erg lief is, maar een heel lelijke neus heeft. Ze mogen daar dus absoluut NIET over praten vanavond, zelfs geen hint. Ze dreigt zelfs dat ze haar kinderen op scouting stuurt als ze zich hier vanavond NIET aan houden! De kinderen noemen haar een smeris.
‘s Avond zie je ze gezellig aan tafel zitten. En inderdaad, die lieve man heeft enorme kokkerd van een neus. Ze converseren gezellig tijdens het diner, en er valt geen onvertogen woord. Na afloop drinken ze met zijn allen koffie in de zitkamer, en ook dat gaat helemaal goed. Op een gegeven moment mogen haar kinderen naar hun kamer, en je ziet haar een zucht van verlichting slaken. Pfff, dat is goed afgelopen! Zij kletst gezellig met hem verder, en schenkt nog eens koffie in. Dan zegt ze zelf tegen hem: “hoeveel suiker wil je in je neus?”.
Zo werkt het dus. Ja toch? Klik op ‘Reacties’ en geef daar jouw mening!
Denk maar eens NIET aan roze olifantjes...
Geplaatst door: Yvon | 28 maart 2009 om 10:34