Het is feest in de wereld!

.....in ieder geval deze week. En ook al zitten we midden in de kredietcrisis. Noem het Obamania, een historische gebeurtenis, het einde van de rassenstrijd in de Verenigde Staten, whatever…. Dat is allemaal heel waar, en ik ben zelf ook bijzonder blij met deze uitslag. En wie niet, ook hier in Europa?

Maar misschien ben ik nog wel blijer met het feit dat Bush nu definief van het wereldtoneel is verdwenen. Ik zag van de zomer in Californië op een T-shirt de tekst ‘I hated Bush before it was cool’, en dat is ook wel weer heel mooi Amerikaans. En al die lijstjes met wat de man allemaal fout heeft gedaan kunnen we nu wel dromen, daar begin ik dus ook niet meer aan.

De Dalai Lama

Bush heeft trouwens ook in ieder geval iets heel goeds gedaan, herinner ik me nu, en dat was het publiekelijk en heel duidelijk steunen van de Dalai Lama, het afgelopen jaar. Dat siert hem wel, te meer daar hij daarmee ook de Chinezen openlijk schoffeerde.

Waarom begin ik nou toch over zo’n onderwerp waarover nu echt wel alles gezegd lijkt te zijn? Omdat ik heel erg geloof in de Theory Of Constraints, ook wel afgekort tot TOC. Lees hierover het mooie boek ‘Het doel’ van Goldratt & Cox, al heel lang een van de klassieken op het gebied van management en organisatie. Deze theorie maakt het namelijk aannemelijk, heel kort samengevat, dat je op weg naar je doel vooral en eerst alle belemmeringen moet wegnemen. Dat dat belangrijker is dan alleen maar heel hard naar je doel toewerken.

Zoals je, als bijvoorbeeld je kabels in een onontwarbare kluwen verward liggen, niet heel hard aan een uiteinde van zo’n kabel moet gaan trekken. Dat maakt de knoop alleen maar onontwarbaarder. Iedereen weet dat je dan eerst netjes de hele knoop moet ontwarren, dat wil zeggen de belemmeringen wegnemen. En als dat gebeurd is kun je weer trekken wat je wilt, maar dat is dan geeneens meer nodig. Voilà de TOC in een notedop.

Dus hoe hard Obama er ook aan gaat trekken, en hopelijk, nee hoogstwaarschijnlijk gaat  ie dat doen, nog belangrijker dan dat is het mijns inziens dat de grootste belemmering op weg naar een aantal zeer urgente ‘goede doelen’ op wereldschaal nu van het mondiale toneel is verdwenen!

Dat vier ik, en om die feestvreugde met jullie te delen, vertoon ik hier een creatief videootje van een steeds leuker wordend feestje op een kantoor. Het lijkt wel een kinderpartijtje. Bovendien snap je niet hoe de maakster het voor elkaar heeft gekregen! So enjoy!