Hoe begeleid je anderen bij het vinden van de eigen koers? - voor Astrid
Deze heel wezenlijke vraag kreeg ik onlangs van Astrid, mijn oprecht hartelijke dank hiervoor! Het is zo ongeveer ook wel meteen de lastigste vraag die je mij kunt stellen als coach. En zeker niet eentje die je binnen het kader van een blogje wel even beantwoordt. Toch zal ik hier een poging doen wat aanwijzingen en tips te geven. Ik beperk mij hier wel tot individuen, omdat het begeleiden van teams nog een paar factoren complexer is.
Innerlijke houding belangrijker dan al die inhouden
Goed, andere mensen hun koers laten vinden, hoe doe je dat dan? Je begint met te leren dat er altijd een onderscheid bestaat tussen innerlijke houding en inhoud. Er is altijd een houding en ook een inhoud. Een inhoud is een bepaalde gedachte, gevoel, emotie, indruk, opinie of overtuiging en dergelijke. Als ik me niet lekker voel, is ‘niet lekker’ een inhoud. Houding is dan hoe ik me tot die inhoud verhoud. Kijk je naar houding, die van jezelf of die van iemand anders, dan ontstaat er vanzelf een afstand tot die inhoud. Je beseft ineens dat je niet samenvalt met die inhoud, en dat je er nooit volledig door bepaald wordt.Jij bent geen slachtoffer maar stuurman
Je kunt er zodoende altijd voor kiezen niet het slachtoffer van zo’n inhoud te zijn! Want je blijkt dan ruimer te zijn dan een min of meer voorbijgaande inhoud. Je kunt kennelijk steeds weer kiezen hoe je ermee om wilt gaan. Dus, als je je ‘niet zo lekker’ voelt, hoef je je daar vervolgens niet zo door te laten meeslepen. Het is er wel, dat gevoel, maar jij bent dat gevoel niet! Jij hebt het kennelijk, op dat moment. En vanuit die nu geopende grotere mentale ruimte kun je dan bijvoorbeeld bewust besluiten dat je even gaat rusten, of even bij de huisarts langs gaat, of denkt ’so what?’ en gewoon weer aan de slag gaat. Je ziet hier duidelijk dat je houding van het allergrootste belang is, veel belangrijker dan de inhoud ‘je niet zo lekker voelen’. Vanuit houding word je weer stuurman of stuurvrouw over je eigen leven. En af en toe kijkt de coach met je mee.
Open houding van de coach
Als coach begin ik dus altijd met mijn eigen houding, die open moet zijn, open voor de coachingcliënt en voor de situatie, voor de relatie tussen ons. Ik creëer zo een open ruimte, en dat bewerkstelligt dat mijn cliënt zich ook gaat openstellen. Ik zeg er gelijk bij dat dat een hele kunst is, en het resultaat van jarenlange training. Houdingstraining, werken met houding, en met het ‘hoe’. Pas na het ‘hoe’ komt het ‘wat’. Met andere woorden, ‘wat’ doe ik vervolgens? Of nog beter gezegd, ‘wat’ kun jij doen om een ander te begeleiden in het vinden van zijn of haar eigen koers? Daarover volgende keer.
Reacties