Er gebeurt iets heel ergs. Een uiteraard geheel fictief voorbeeld: we zitten nog steeds midden in de economische crisis, ontslagen zijn aan de orde van de dag. Zeker in jouw tak van sport. En ook bij jou in de organisatie rommelt het al een tijdje. Een aantal collega’s heb je al een tijdje niet meer gezien. De directie zwijgt in alle talen. Er wordt veel gekletst bij de koffie-automaat, en meestal niet positief.
Zonder enige concrete aanleiding krijg je van de afdelingssecretaresse te horen dat je vanmiddag even bij je manager langs moet komen. Wat zou dat nu weer betekenen, denk je, we hebben het momenteel al druk genoeg met de huidige onderbezetting. Je maakt je niet echt ongerust, want je presteert meer dan voldoende. Toch bekruipt je een ongemakkelijk gevoel.
Slechtnieuwsgesprek
Het gesprek met je baas begint zoals gebruikelijk met wat koetjes en kalfjes. Dan begint zij een paar punten te noemen die haar niet bevallen, en wordt de toon steeds kritischer. Je pareert een en ander zo goed je kunt, en op een gegeven moment voel je je hart in je keel kloppen. Je voelt dat je angstgevoel bevestigd wordt als ze over de crisis begint, en over de sterk krimpende orderportefeuille. Dan zegt ze ineens dat we ‘dus’ bezig zijn afscheid te nemen van een aantal medewerkers, en dat jij daar ook bij bent. Je schrikt je rot, je hebt net een nieuw huis gekocht, dat weliswaar flink in prijs was gedaald, maar toch ook een hele bom duiten kostte. De hypotheek kreeg je ook niet zonder horten of stoten. Ondanks het verhaal ben je zo verbouwereerd dat je minutenlang niets weet terug te zeggen. Het leken wel uren. Echte paniek dus!
Drie tips die echt helpen
Wat kun je nu het beste doen als je in zo’n akelige situatie belandt? Onthoud drie dingen die je echt helpen als de paniek toeslaat. Oefen dit een keertje vantevoren in je eentje. Dan gaat het je wanneer in het echt nodig is zeker lukken:
1. zodra je weer bij je positieven bent, zeg je tegen jezelf: “stop de paniek”, en volg je het klassieke advies ‘eerst tot tien tellen’ zonder iets te zeggen;
2. inmiddels probeer je zacht, lang en diep te ademen, liefst door je mond – dan kom je sneller uit de bevangenheid;
3. en zet je beide voeten stevig op de grond, voel hoe die basis je steunt.
Pas daarna begin je wat te zeggen, en het beste wat je dan kunt zeggen is hoe het je raakt. Altijd in de ik- of mij-vorm, nooit in de jij-vorm. Iets als “daar schrik ik behoorlijk van, dat komt hard aan!”. Dus ook nooit met modder gaan gooien, de ander verwijten maken of beschuldigen (“Jij …..”).
Levenskunst
Gaat het inderdaad om ontslag, meld je dan nooit ziek, en teken zeker nooit iets. Zeg dat je eerst met je advocaat wilt overleggen, en daarna zo snel mogelijk met een reactie terug zult komen. Wat verder altijd helpt, ook in andere gevallen van paniek, is naar buiten gaan, je partner of een goede vriend(in) bellen, naar huis gaan. Praat met iemand, lucht je hart. Neem samen een goed glas wijn of iets dergelijks. Zo ben en blijf je een levenskunstenaar, wat er ook gebeurt.
Herkenbaar?
Heb je daar wat aan?
Je reactie hieronder is meer dan welkom!
Reacties