Gisteravond was ik aanwezig bij de Amsterdamse boekpresentatie van de nieuwe Nederlandse vertaling van de Tao Te Tjing, tegenwoordig ook wel Dao De Jing. Dat is zoals bekend het belangrijkste boek van de Chinese filosofie en van het taoïsme. Deze mooie vertaling blijkt nu ‘Laozi – Het boek van de Tao en de innerlijke kracht’ te heten, en Kristoffer Schipper heet Rik Schipper in het dagelijks leven. Hij bleek trouwens niet alleen emeritus hoogleraar in de sinologie (Leiden en Parijs) te zijn, maar ook een praktiserend taoïst.
Google wil ook wat
Rik, die al eerder de hele Zhuangzi vertaalde, de nummer twee van de klassieke taoïstische canon, werd live geïnterviewd door Wim Brands, onder andere bekend van VPRO’s televisieprogramma ‘Boeken’. Toen deze met zijn welkomstwoord begon, stond de microfoon veel te laag. Op de eerste rij vlak voor hem zat Freek de Jonge, die dit gelijk zag en ingreep door de microfoon op de juiste hoogte te zetten. Zo, genoeg name dropping. Maar ja, Google wil ook wat. En waarom zat Freek daar?
Freek zat daar niet zo maar, want hij bleek gevraagd te zijn een praatje te houden voorafgaand aan het interview. Freek is namelijk al heel lang geïnteresseerd in Oosterse filosofie, en bleek bovendien al heel lang een vriend van Rik Schipper te zijn. In zijn mini-conference speelde Freek behendig in op het incident met de microfoon door te zeggen dat dat nou typisch heel westers was – als er iets mis gaat wachten wij het liefst tot een ander ingrijpt en het voor ons oplost.
Daarna serieuzer wordend zei hij dat de Laozi, zoals dat boek meestal genoemd wordt naar de auteur, beslist geen zelfhulpboekje voor alledag is. Het bevat veeleer klassieke wijsheid die ons verbindt met de eeuwigheid. Het boek is in ieder geval een belangrijke stap in de discussie met het lot, die wij mensen al millennia lang voeren, zei hij. Hier werd domineeszoon Freek wel wat zwaarwichtig, zeker voor een taoïstische avond, vond ik. Taoïsten zijn namelijk over het algemeen uiterst lichtvoetig. Later zei Schipper in het interview ook uit een domineesgeslacht te stammen, en zo klopte het wel weer.
De moraal van dit verhaal
Bij domineeszonen hoort natuurlijk ook een moraal. Maar wat is nu de moraal van dit verhaal? Welnu, als er al een moraal in zit, dan is die voor mij: De meest inspirerende boeken, zoals de Laozi, en de Zhuangzi, zijn inderdaad geen zelfhulpboeken voor alledag. En toch kun je veel beter zulke werken uit de grote wijsheidstradities lezen, dan al die zelfhulpboekjes met hun hapklare recepten voor geluk en succes. Die werken namelijk net zo min duurzaam als al die afslankboeken. Maar van de grote wijsheid van een Laozi of Zhuangzi blijft altijd wel iets hangen, is mijn ervaring, en is de ervaring van mensen die ik daarnaar vroeg. Vooral als je ze langzaam en aandachtig leest. Dan blijken ze ook nog heel actueel te zijn. Ga daar nou echt eens voor zitten, alleen dat al zorgt voor de meestal broodnodige ontspanning en onthaasting!
En bovenal, wacht nooit tot een ander de microfoon voor jou op spreekhoogte zet!
Reacties