Onlangs vond weer de jaarlijkse
‘Dag van de Coach’ plaats, georganiseerd door het
Tijdschrift voor Coaching. Een voor coaches heel interessante dag, vooral door de
key note speakers Daniel Ofman,
Marinus Knoope en
Roos Vonk. Het thema was emoties, en het hoogtepunt van de dag een ontmoeting tussen Daniel Ofman van de kernkwadranten en Marinus Knoope van de creatiespiraal. ‘Het debat’ stond onder leiding van Harry Starren, directeur van
De Baak, die hier vooral als een soort cabaretier op het gebied van management en organisatie optrad.
De drie werelden in organisaties
Heel interessant vond ik om Ofman weer eens de o zo ware theorie over de drie werelden in organisaties te horen uitlegggen. Die drie werelden zijn:
De Het-wereld
Dit is de wereld van structuren, systemen, dingen, beheersen, controle, wetenschap, objectieve waarheid, definities, planning, etc. etc.
De Wij-wereld
Dat is de wereld van waarden, ethiek, juistheid, cultuur, menselijke verhoudingen, samenwerkingsverbanden, verbinding, dialoog, interactie, etc. etc. – hier heb je niets aan objectieve waarheid, strakke plannen en scherpe definities.
De Ik-wereld
Hier gaat het over de binnenwereld, jouw binnenwereld, de subjectieve wereld, emoties en gevoelens, met vragen als “wat doet het mij?”, “wat vind ik er nou van?”.
Die drie werelden moet je nooit door elkaar halen, zegt Ofman terecht. Echter, mensen in organisaties denken vaak dat de regels die gelden in de Het-wereld ook gelden in de Wij-wereld en in de Ik-wereld. Of ze doen alsof dat zo is. Da’s wel zo makkelijk, want dan lijkt alles planbaar en beheersbaar. Maar dat is een grote misvatting! En die misvatting draagt bij aan veel problemen in organisaties.
Goede coaches en trainers geven het gras water
Voorbeeld: in de Het-wereld, de wereld van de dingen en structuren, kan verandering en verbetering een doel zijn, het doel. Je kunt er als organisatie of als individu bijvoorbeeld hard aan werken je product te verbeteren. In de Wij-wereld (van organisaties en teams) en de Ik-wereld (van individuen) kunnen verandering en verbetering alleen maar een gevolg zijn. In de mensenwereld kan verandering nooit een vooropgesteld doel zijn, waar je planmating naartoe werkt. Menselijke ontwikkeling valt nauwelijks te plannen. Gras gaat niet harder groeien als je eraan trekt. Goeie coaches en trainers geven het gras water.
Toch groeit het gras altijd, zelfs tegen de klippen op! En alles wat je doet draagt bij aan je ontwikkeling. Die ontwikkeling is dan geen gepland resultaat, maar een ongepland gevolg. Je kunt wel experimenteren met nieuw gedrag. Het woord experimenteren geeft al aan dat de uitkomst open is, dat wil zeggen niet planbaar. En ook vaardigheden kun je uiteraard wel trainen, en zelfs het gevolg daarvan is meestal verandering of verbetering. Maar word je daar een ander, laat staan beter mens van? Een betere leider? Precies zoals je vantevoren gepland had? Wat vind jij daar nu van?
Reacties