Cadeau tip en inspiratie voor de feestmaand december en het nieuwe jaar

Een van mijn motto’s, een citaat van de schrijver Aldous Huxley (Brave New World), luidt al jaren: "Ervaring is niet wat je overkomt, het is wat je doet met wat je overkomt."

Onze eigen houding is doorslaggevend

Voor mij betekent dat, dat je eigen houding de belangrijkste bepalende factor is voor de kwaliteit van je leven, je relaties, je carrière en je werk. Hoe vervullend die zijn hangt vooral af van hoe jij daar mee omgaat. Niet WAT je overkomt, maar HOE je omgaat met wat je overkomt. Jouw mentale instelling, jouw attitude, jouw spirit is wat echt telt. Dan gaat het niet meer om wat je hebt, of wat je wilt worden, maar simpelweg om wie je bent. Dan is het je hele zijn waar het om draait. Niets meer, en niets minder.

Je eigen wijsheid leren ontdekken

Ik kan daar duizenden voorbeelden van geven, maar dat kan jij denk ik zelf ook wel. Zelf heb ik dit geleerd op de School voor Zijnsoriëntatie, een school voor moderne levenskunst en meesterschap in werk, waaraan ik me in permanente educatie heb verbonden. Het is een groot plezier en voorrecht daar getraind te worden door mensen als Hans Knibbe, Rianne van Rijsewijk en Paula van Lammeren. En ongelofelijk leerzaam bovendien, to say the least. Zij verstaan vooral de kunst de ander zijn of haar eigen innerlijke wijsheid te laten ontdekken, iets wat ik ook weer probeer over te brengen op mijn eigen coachees.

‘Geïnspireerd leven en werken’ -  een prachtboekje over Zijnsoriëntatie!

Nu hebben laatstgenoemde twee dames een werkelijk prachtboekje geschreven waarin de belangrijkste grondbeginselen van de Zijnsoriëntatie kort en heel toegankelijk worden uitgelegd. Ik citeer een stukje van de achterflap. Nu zijn achterflappen meestal ronkende reclameteksten; maar in dit geval onderschrijf ik uit eigen ervaring voor de volle 100% wat daar staat:

Een goede manager heeft maar twee lijstjes nodig

De Nijmeegse hoogleraar Filosofie en Organisatiekunde en mijn gewezen promotor René ten Bos schreef in 2003 een aardig stukje in het blad Filosofie in Bedrijf (FiB), waarin hij strategisch management opvatte als het opstellen en afvinken van lijstjes. Heel prozaïsch inderdaad, maar ook heel grappig en zeker niet onwaar.

En volgens managementauteur Alan M. Webber, voormalig editing director van de HBR, en vervolgens een van de mede-oprichters van het zakenblad Fast Company, heeft een goede manager maar twee lijstjes nodig om scherp te blijven. Het zijn deze twee:

Zin en onzin over leiderschap

Er zijn al bibliotheken vol geschreven over leiderschap, en veel daarvan kan vandaag de dag zo de open haard in. Tenminste, voor zover het bijvoorbeeld gaat om achterhaalde ideeën, historische vergelijkingen en eigentijdse gemeenplaatsen over leiderschap die altijd al onzin waren. Een achterhaald idee is bijvoorbeeld dat leiders charismatische, grote en brute ego’s moeten zijn die geen tegenspraak dulden. Type Jack Welch, ooit CEO van General Electric en ooit de grootste held in managementland, nu alweer bijna vergeten. Zoals in dit geval worden helden ook heel vaak verward met leiders, een typisch Amerikaanse misvatting. De eenzame cowboy te paard die iedereen neerschiet en iedereen zo de baas blijft mag dan een held zijn, hij is zeker geen leider.

Een stap verder dan levenskunst: persoonlijk leiderschap

Het dragende thema van deze weblog was tot nu toe: levenskunst. Of beter, levenskunsten, in het meervoud. Omdat ik geloof dat er vele opvattingen bestaan over levenskunst, en manieren om levenskunst te leven in de wereld.

Filosofen

Sinds ik met deze weblog begon viel het mij geregeld op dat bijna alles wat er geschreven wordt over levenskunst uit de koker van filosofen komt. Daardoor dreigen andere opvattingen minder of geen aandacht te krijgen. Dat vind ik jammer, want er valt  veel meer over te zeggen dan filosofen meestal doen. Alleen Joep Dohmen noemt in zijn boekje ‘Het leven als kunstwerk’ een aantal andere "laatmoderne levensstijlen". Dat is mooi van iemand die zich toch overwegend als moralist profileert, en op foto’s nogal somber oogt.

Veel filosofen die zich met levenskunst bezighouden, zien levenskunst meer als een theorie over het leven, dan als een levenswijze. Ze praten en schrijven meer over levenskunst dan dat ze die in de praktijk beoefenen, is mijn indruk. Die filosofische  theorieën vallen grofweg in twee soorten uiteen.

Hedonisme

De eerste noem ik de hedonistische school, met denkers die alles op alles zetten om geluk, plezier en genieten te bevorderen. Levenskunst wordt dan het permanent najagen van genot. De vrolijke bourgondische filosofen van het goede leven, zeg maar. Daar is niet veel mis mee overigens, want ook ik houd van het goede leven. En wie eigenlijk niet?

Moralisme

De tweede richting is die van het moralisme. Dat zijn meer de sombere en calvinistische filosofen van de hoogstaande ethiek: “het valt allemaal niet mee, te leven, en doe ik het wel goed?” Zij hebben juist weer veel kritiek op het huidige hyperventilerende leven en werken. Met zijn egocentrische en materialistische consumentisme. Ook zij hebben mijns inziens wel degelijk een heel goed punt.

Wat mij echter aan beide denkrichtingen en levensopvattingen helemaal niet bevalt is hun nogal eenzijdige oriëntatie. De ene groep richt zich alleen maar op lustbevrediging, want dat is voor hen het hoogste goed op aarde. De andere groep is die van het opgeheven moraliserende vingertje, dat niet ophoudt misstanden aan te wijzen. Maar volgens mij is er veel meer dat het leven de moeite waard maakt! Wellicht komt wat ik hier heel beknopt schets wat karikaturaal over, dat kan. Wellicht herken je ze ook wel uit de media, die twee beperkte opvattingen van levenskunst.

Leiderschap

Zonder nou die filosofische 'tweeling' met het badwater te willen weggooien, ben ik van plan vanaf deze plaats een pleidooi te gaan houden voor een ruimere opvatting van levenskunst. En om verwarring met bovenstaande opvattingen te voorkomen, ga ik dat leiderschap noemen. Ook een groot woord, net als levenskunst. En een veel gebruikt woord, jazeker. Leiderschap is trouwens ook een veel misbruikt woord, ook dat is waar. Maar toch, is het inmiddels niet hoog tijd om het begrip leiderschap grondig te herzien, na de kredietcrisis, het te ver doorgeslagen marktdenken en het tijdperk Bush? Om maar eens een paar dingen te noemen.

Persoonlijk leiderschap

Ik geloof dat iedereen een leider kan zijn. En ook móet zijn over zijn of haar eigen leven! Daarom begint voor mij alle leiderschap met persoonlijk leiderschap. Dat wordt vanaf nu het nieuwe thema van deze weblog, Leiderschap, te beginnen met persoonlijk leiderschap. En daaronder vallen ook nog steeds de genoemde levenslust en zeker ook moreel leiderschap. Persoonlijk leiderschap is echter ook tegelijk meer dan dat. Dus de grote vraag is, wat is dat eigenlijk, persoonlijk leiderschap? Wie doet er een voorzet?

Wees een leider, neem het voortouw, klik op ‘reacties’ en geef je mening!

The Secret werkt niet ! - en wel hierom

The Secret sucks? Gefopt! Want dit is maar de halve waarheid. Wat is dan de hele waarheid? De hele waarheid over The Secret luidt volgens mij: The Secret werkt niet zoals we meestal denken dat-ie werkt – maar hij werkt wel. Alleen anders.

Wat is The Secret?

The Secret is een van de laatste hypes in zelfhulpland. Het boek en de DVD zijn inmiddels wereldbestsellers, mede dankzij Oprah Winfrey’s promotie. Voor wie het nog niet wist, de boodschap van The Secret luidt: als je je wensen maar duidelijk in gedachten voorstelt, komen ze allemaal uit. Dat komt door de Law of Attraction, kortweg LOA, oftewel de wet van de aantrekking. Deze natuurwet zou ons het volgende leren: Alles waarop ik bewust of onbewust mijn aandacht, focus en energie richt, trek ik aan. M.a.w. alles wat ik maar wil kan ik op die manier naar mij toe halen. Zo kun je dus al je dromen realiseren.

Hoe velen denken dat The Secret werkt

Je formuleert je wens, je gelooft erin, en visualiseert de uitkomst in het nu, alsof die er al is. Ontvang dat in dankbaarheid en er gebeurt wat jij wenste. Je graait zo in de supermarkt van de kosmos, als een klein kind in de snoepwinkel, en je krijgt alles wat je maar wilt. Een Porsche voor de deur! Een nieuwe minnaar! Wat je maar wilt. Pure magie! Je hoort mij niet zeggen dat dit niet waar is. Maar wel dat er meer is dan dat. Want waarom staan er bij wijze van spreken dan niet overal Porsches voor de deur?

Je lot in eigen hand nemen!

De ultieme consequentie van deze visie is dat een ziekte ook voortkomt uit verkeerde gedachten, en dat is dus ook je eigen schuld. Fixeren op onheil trekt inderdaad ook onheil aan, dat geloof ik wel. Het zou dus wel eens zo kunnen zijn dat de LAO echt werkt. Alleen we beheersen onze gedachten helemaal niet. Onze werkelijkheid komt wellicht voort uit alle bewuste en onbewuste, en alle positieve en negatieve ‘gedachten’ die we de hele tijd hebben. En trouwens, of iets als positief of negatief wordt gezien, is ook maar een kleuring die wij er zelf aan geven, per moment. Zo maken wij inderdaad steeds zelf de werkelijkheid waarin wij leven. Alleen hebben wij nauwelijks controle over dat maakproces. Wat ik hier goed aan vind is dat je leven zo je eigen verantwoordelijkheid wordt. Je bent geen slachtoffer, en je kunt je lot in eigen handen nemen. Sterker nog, dat heb je al in handen, ook al denk je vaak van niet.

Belemmerende overtuigingen en onbewuste gedragspatronen

Zo bezien is het probleem dus niet dat The Secret niet werkt, want dat doet-ie mijns inziens wel. Het probleem is dat we ons denken maar ten dele beheersen. En dat is misschien maar gelukkig ook. Volgens het ijsbergmodel van McClelland is ons bewuste denken slechts het topje van een ijsberg en bevindt het grootste gedeelte zich altijd onder water. Dat noemen we dan het onbewuste. En precies daar zitten de meeste van onze belemmerende overtuigingen. Dat zijn de onbewuste aannames, overtuigingen en gedragspatronen die ons ervan weerhouden al onze talenten en kwaliteiten in de wereld tot maximale bloei te brengen. Dus ook deze belemmeringen werken via de LOA mee aan het opbouwen van de wereld waarin ik elke dag leef, mijn wereld. We hebben hooguit greep op het topje van de ijsberg, op datgene waarvan wij ons bewust zijn.

Wat kunnen we hier nou mee in de praktijk?

Dat is eigenlijk de vraag die ik aan jou wil stellen. Want belemmerende overtuigingen en onbewuste gedragspatronen zijn in de praktijk zeer hardnekkig, en ze werken sneller dan het licht. En zo dragen ook zij bij aan onze wereld, aan hoe wij de wereld beleven, zoals ik al zei. Ik heb wel een mogelijk antwoord op die vraag, mijn antwoord. Want dat is een van de dingen waar ik als coach mijn cliënten mee verder help in werk, carrière en leven. Het blijkt te werken! Wil jij ook werken aan de overtuigingen die jou belemmeren, en aan je onbewuste gedragspatronen die jou ervan weerhouden je wensen en verlangens te realiseren? Bel (06 - 814 30 148) of mail (info@inikata.nl) me gerust, of zet je reactie hieronder. En laat je eens verrassen!

Leer mediteren (deel 1)

Al een tijdje heb ik het plan een serie blogjes te schrijven over mediteren, hoe je dat kunt leren en waarom dat zo goed voor je is. En hoeveel baat ik er zelf bij heb, net als sommigen van mijn cliënten die van mij hebben leren mediteren. Maar over dat onderwerp valt zoveel te zeggen dat ik niet wist waar ik moest beginnen.

Onlangs werd ik door een andere weblog geattendeerd op een interessant talkshow-fragment waarin ook het positieve effect van meditatie genoemd werd. Het is een item uit ‘The Daily Show’ van Jon Stewart, met als gast de psycholoog en uiterst populaire Harvard docent Tal Ben-Shahar, bekend van zijn boek ‘Happier’, in het Nederlands verschenen als ‘Gelukkiger".

Op welke weblog ik het laatst vond kon ik niet meer achterhalen, maar het videootje zelf heb ik wel weer terug weten te vinden. Hier is het filmpje, het duurt maar vijf minuutjes. En let vooral op het einde, als meditatie ter sprake komt. Dat is een mooi begin, daarmee wil ik dan ook mijn reeks over meditatie inleiden. Geniet ervan!

Leuk videootje - is dit levenskunst of niet?

Ik schrijf vaak over aanbevelenswaardige boeken.
Maar helpen al die mooie zelfhulpboeken nou echt?
Nee, natuurlijk doen ze nooit wat ze beloven.
Leren leven uit een boekje, dat gaat natuurlijk niet.
Eigenlijk weten we dat allemaal wel.

Zij inspireren ons echter vaak wel, en dat is goed genoeg.

Kijk maar, en geniet! En reageer hieronder bij 'Reacties'.

Nieuwsflits levenskunst: Almaas opnieuw naar Nederland

Het is niet mijn gewoonte de komst van spirituele leraren naar Nederland hier aan te kondigen. Maar voor A.H. Almaas wil ik een keertje een uitzondering maken. Want hij is een van de nu levende meesters die mij echt inspireren. Zodoende schreef ik in 2007 over hem een vierdelige serie enthousiaste en informatieve blogs, naar aanleiding van zijn vorige bezoek aan Nederland:

Deel 1: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/07/levenskunst-en-.html

Deel 2: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/07/levenskunst-e-1.html

Deel 3: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/08/levenskunst-en-.html

Deel 4: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/08/levenskunst-e-1.html

Dat was mijn eerste ervaring met Almaas, en die krijgt nu een vervolg, hopelijk net zo mooi. Almaas houdt namelijk op zondag 15 juni 2008 om 15:30 uur in de Rode Hoed in Amsterdam een lezing over zijn nieuwe boek, The unfolding now - realizing your true nature through the practice of presence

De mooiste vorm van levenskunst

Die titel doet trouwens erg denken aan Eckhart Tolle, een andere nu levende inspiratiebron van mij en vele anderen. Volgens mij hebben Almaas en Tolle het over precies hetzelfde: leven vanuit je essentie of ware aard in het hier en nu. Authenticiteit noemen we dat tegenwoordig, en ik voeg daaraan toe: dat is voor mij de mooiste vorm van levenskunst!

Verdere informatie en toegangskaartjes op:
http://www.van-den-bos.com/booktalk/

Andere visies op levenskunst blijven hieronder nog steeds meer dan welkom. Klik daarvoor op ‘reacties’ en geef jouw visie op levenskunst kort weer.

Coachend leiding geven en opvoeden (4 en slot) - mijn favoriete stijl

Vorige keer besprak ik een vijftal coaching stijlen die ook in min of meerdere mate toepasbaar zijn door managers en opvoeders. Zoals ik al schreef, deze stijlen pas ik zelf ook allemaal toe in mijn coachingpraktijk, al naar gelang de cliënt en zijn of haar situatie. Van die stijlen is de transformationele coaching stijl mijn favoriete stijl, omdat die de cliënt het meest tot zijn of haar eigen recht laat komen. De transformatie bij de cliënt schuilt hem dan in het meer gehoor gaan geven aan je eigen kompas in plaats van steeds alleen maar te doen wat anderen van je willen. Maar let wel, de kunst is om dit te doen terwijl je in verbinding blijft met die ander!

Een pionier in coaching
Onlangs gaf Sir John Whitmore voor de bij de NOBCO aangesloten coaches een zeer heldere presentatie over deze transformationele coaching stijl. Het mooie was bovendien dat hij daarbij altijd blijft uitgaan van het verbeteren van de prestaties van de coachee (de gecoachte persoon). Sir John is groot geworden in de sportcoaching en is een van de eerste coaches geweest die coaching introduceerden in de zakenwereld. Dat was al eind jaren tachtig, toen er alleen nog maar sportcoaches waren. Al in 1992 verscheen hierover zijn boek ‘Succesvol coachen’, een nog steeds veelgelezen boek over coaching in bedrijven en organisaties. Dat was dus compleet nieuw in die tijd, zeker in Nederland.

Van tennis naar werk naar levenskunst
Later werkte hij ook veel samen met Timothy Gallwey, die bekendheid verwierf met zijn boeken ‘The inner game of tennis’, en later ‘The inner game of work’. Basisidee van deze boeken is dat je zelf je grootste tegenstander bent, door de innerlijke dialogen die je voortdurend met jezelf houdt. Die zijn meestal negatief, wat een groot nadelig effect heeft op je prestaties. Kijk maar eens wat je tegen jezelf zegt als je iets duidelijk fout hebt gedaan. Gallwey leert je onder andere hoe je dit kunt omkeren, een vaardigheid op het gebied van de levenskunst.

Tijdens zijn presentatie liet Sir John een verhelderend filmpje zien waarin twee coaching stijlen in de sport met elkaar werden vergeleken. Eerst zag je een golfcoach die zijn beginnende coachee steeds precies vertelde en voordeed hoe hij zijn golfclub moest vasthouden en hoe hij de bal moest slaan. En die daarna zijn coachee steeds bleef vertellen wat hij allemaal fout deed. Erg frustrerend.

Vervolgens zag je Sir John zelf als coach aan het werk met een andere beginnende golfer. Hij pakte het heel anders aan; hij stelde steeds goede vragen aan zijn coachee. ‘Hoe ging dat, hoe zou je die slag plaatsen op een schaal van 1 tot 10?’ ‘Wat zou je kunnen doen om een betere slag te maken?’ ‘Wat is dan voor jou daarbij de volgende stap?’

Het was natuurlijk geen verrassing te zien en van de twee daarna geïnterviewde coachees te horen dat de tweede veel meer plezier had gehad tijdens de golfles, en bovendien sneller was vooruitgegaan met zijn swing dan de eerste coachee. Maar hoeveel sportinstructeurs werken tegenwoordig op deze manier? Nog steeds niet veel, vrees ik.

De interessantste vraag is natuurlijk: hoe komt het nou dat die tweede stijl zoveel effectiever voor de prestaties en zoveel leuker om te doen is dan de eerste? Daarover ging de rest van zijn presentatie. Dat hele verhaal ga ik hier niet samenvatten, dat zou te lang worden. Ik noem hier alleen de kern van de zaak, en dat zijn de twee principes waarop deze manier van coachen is gebaseerd. Want die werken ook bij het coachend leiding geven en opvoeden.

Coachingprincipe 1 is raising awareness, wat we het beste kunnen vertalen met: het bij de coachee bevorderen van het zelf leren en ontdekken door het zelf te doen, met volle aandacht, nieuwsgierigheid en opmerkzaamheid. Zoals we ooit hebben leren lopen en praten, met vallen en opstaan. Learning by doing. En wie zelf op zo’n ontdekkingstocht gaat, raakt ook steeds meer geïnteresseerd in waar hij of zij mee bezig is, en dus ook sterker gemotiveerd.

Coachingprincipe 2 is generating responsibility. De coachee leert zelf verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar gedrag, en de resultaten daarvan. Verantwoordelijkheid wil dan vooral zeggen: ervoor kiezen je te verbinden met het zelf ondernemen van aktie, besluiten iets te doen (‘the choice to commit to take action’).  En we weten allemaal dat hoe meer je zelf te kiezen hebt, hoe leuker het het werk wordt.

Herkenbaar? Of niet? Klik hieronder op 'Reacties' en voeg je waarde toe!

Een mooi boek vol levenskunst voor onder de kerstboom

Voor wie een inspirerend kerstcadeau zoekt rond de feestdagen is er een erg mooi boekje verschenen. Dit boekje, ‘Zwervend met Zhuang Zi – wegwijs in de taoïstische filosofie’, is een actueel commentaar op een van de klassieke teksten van het taoïsme, ‘De Zhuangzi’, en staat vol levenskunst. Het is geschreven door filosoof en sinoloog René Ransdorp.

Taoïsme is zoals bekend een wijsheidstraditie uit het oude China, en nog steeds een van de belangrijkste bronnen van inspiratie voor de hedendaagse levenskunsten. Het kent twee klassieke meesterwerken, de ‘Daodejing’ van Lao Zi en de ‘Volledige geschriften van Zhuang Zi’. Dit laatste boek is onlangs in een voortreffelijke Nederlandse vertaling door Kristofer Schipper heel verzorgd uitgegeven. Dit klassieke werk wordt kortweg de ‘Zhuangzi’ genoemd.

Maar wie met beperkte kennis van de Chinese filosofie deze ‘Zhuangzi’ gaat lezen, raakt al snel het spoor bijster. Enige hulp en uitleg is daarbij dus geboden. En die is er nu, in de vorm van deze deskundige inleiding door René Ransdorp, ‘Zwervend met Zhuang Zi’. Deze inleiding laat zich ook heel goed op zichzelf lezen, want hij citeert uitgebreid uit de ‘Zhuangzi’, en voorziet deze citaten van een voor ons begrijpelijke uitleg.

Taoïsme als filosofie en levenskunst
‘Zwervend met Zhuang Zi’ is zodoende bedoeld als wegwijzer in de taoïstische filosofie en als een toegankelijk leesboek over de kunst van het leven. Aan de hand van tekstfragmenten wordt de lezer meegevoerd langs de hoofdpaden van Zhuang Zi's filosofische zwerftocht. Tegelijk is het boek heel down to earth, en bevat het prachtige verhalen uit het dagelijks leven in het toenmalige China. En naast veel wijsheid is ook de humor nooit ver weg.

Ransdorp’s boek is prachtig geïllustreerd met voorbeelden uit de Chinese schilderkunst en kalligrafie die een typisch taoïstische gemoedsstemming oproepen. Het is een zeer verzorgd uitgegeven (gebonden) boek geworden, een genot om in je handen te hebben, en een plezier om in te lezen. Ik althans kan mijn handen en ogen er niet van af houden. En als je daar dan ook nog wat wijzer van wordt……

Levenskunst voor het nieuwe jaar
Tao of Dao betekent letterlijk en figuurlijk de weg, en ook de levensweg. Zwerven als taoïstische levenshouding betekent dan zoiets als trekken. Wat iets anders is dan reizen; het leven is immers geen volledig verzorgde en geplande vakantiereis. Het is inderdaad meer trekken, waarbij je zelf altijd wel je koers en richting bepaalt. En waarbij je misschien ook wel de dingen die je onderweg zou willen zien en beleven uitkiest. Met ook veel verrassingen, en zonder duidelijk gedefinieerd einddoel. Want “een weg ontstaat door hem te belopen”, zoals Zhuang Zi zegt. Zou dat geen levenskunst zijn, om je leven het komende nieuwe jaar als zo’n trektocht te beschouwen?

Ik wens jou en de jouwen mooie feestdagen toe, en veel levenskunst, succes en gezondheid op je trektocht door 2008.

Reacties zijn hieronder meer dan welkom!