Nieuwsflits levenskunst: Almaas opnieuw naar Nederland

Het is niet mijn gewoonte de komst van spirituele leraren naar Nederland hier aan te kondigen. Maar voor A.H. Almaas wil ik een keertje een uitzondering maken. Want hij is een van de nu levende meesters die mij echt inspireren. Zodoende schreef ik in 2007 over hem een vierdelige serie enthousiaste en informatieve blogs, naar aanleiding van zijn vorige bezoek aan Nederland:

Deel 1: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/07/levenskunst-en-.html

Deel 2: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/07/levenskunst-e-1.html

Deel 3: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/08/levenskunst-en-.html

Deel 4: http://www.lucasvandervalk.nl/levenskunst_voor_profs/2007/08/levenskunst-e-1.html

Dat was mijn eerste ervaring met Almaas, en die krijgt nu een vervolg, hopelijk net zo mooi. Almaas houdt namelijk op zondag 15 juni 2008 om 15:30 uur in de Rode Hoed in Amsterdam een lezing over zijn nieuwe boek, The unfolding now - realizing your true nature through the practice of presence

De mooiste vorm van levenskunst

Die titel doet trouwens erg denken aan Eckhart Tolle, een andere nu levende inspiratiebron van mij en vele anderen. Volgens mij hebben Almaas en Tolle het over precies hetzelfde: leven vanuit je essentie of ware aard in het hier en nu. Authenticiteit noemen we dat tegenwoordig, en ik voeg daaraan toe: dat is voor mij de mooiste vorm van levenskunst!

Verdere informatie en toegangskaartjes op:
http://www.van-den-bos.com/booktalk/

Andere visies op levenskunst blijven hieronder nog steeds meer dan welkom. Klik daarvoor op ‘reacties’ en geef jouw visie op levenskunst kort weer.

Een mooi boek vol levenskunst voor onder de kerstboom

Voor wie een inspirerend kerstcadeau zoekt rond de feestdagen is er een erg mooi boekje verschenen. Dit boekje, ‘Zwervend met Zhuang Zi – wegwijs in de taoïstische filosofie’, is een actueel commentaar op een van de klassieke teksten van het taoïsme, ‘De Zhuangzi’, en staat vol levenskunst. Het is geschreven door filosoof en sinoloog René Ransdorp.

Taoïsme is zoals bekend een wijsheidstraditie uit het oude China, en nog steeds een van de belangrijkste bronnen van inspiratie voor de hedendaagse levenskunsten. Het kent twee klassieke meesterwerken, de ‘Daodejing’ van Lao Zi en de ‘Volledige geschriften van Zhuang Zi’. Dit laatste boek is onlangs in een voortreffelijke Nederlandse vertaling door Kristofer Schipper heel verzorgd uitgegeven. Dit klassieke werk wordt kortweg de ‘Zhuangzi’ genoemd.

Maar wie met beperkte kennis van de Chinese filosofie deze ‘Zhuangzi’ gaat lezen, raakt al snel het spoor bijster. Enige hulp en uitleg is daarbij dus geboden. En die is er nu, in de vorm van deze deskundige inleiding door René Ransdorp, ‘Zwervend met Zhuang Zi’. Deze inleiding laat zich ook heel goed op zichzelf lezen, want hij citeert uitgebreid uit de ‘Zhuangzi’, en voorziet deze citaten van een voor ons begrijpelijke uitleg.

Taoïsme als filosofie en levenskunst
‘Zwervend met Zhuang Zi’ is zodoende bedoeld als wegwijzer in de taoïstische filosofie en als een toegankelijk leesboek over de kunst van het leven. Aan de hand van tekstfragmenten wordt de lezer meegevoerd langs de hoofdpaden van Zhuang Zi's filosofische zwerftocht. Tegelijk is het boek heel down to earth, en bevat het prachtige verhalen uit het dagelijks leven in het toenmalige China. En naast veel wijsheid is ook de humor nooit ver weg.

Ransdorp’s boek is prachtig geïllustreerd met voorbeelden uit de Chinese schilderkunst en kalligrafie die een typisch taoïstische gemoedsstemming oproepen. Het is een zeer verzorgd uitgegeven (gebonden) boek geworden, een genot om in je handen te hebben, en een plezier om in te lezen. Ik althans kan mijn handen en ogen er niet van af houden. En als je daar dan ook nog wat wijzer van wordt……

Levenskunst voor het nieuwe jaar
Tao of Dao betekent letterlijk en figuurlijk de weg, en ook de levensweg. Zwerven als taoïstische levenshouding betekent dan zoiets als trekken. Wat iets anders is dan reizen; het leven is immers geen volledig verzorgde en geplande vakantiereis. Het is inderdaad meer trekken, waarbij je zelf altijd wel je koers en richting bepaalt. En waarbij je misschien ook wel de dingen die je onderweg zou willen zien en beleven uitkiest. Met ook veel verrassingen, en zonder duidelijk gedefinieerd einddoel. Want “een weg ontstaat door hem te belopen”, zoals Zhuang Zi zegt. Zou dat geen levenskunst zijn, om je leven het komende nieuwe jaar als zo’n trektocht te beschouwen?

Ik wens jou en de jouwen mooie feestdagen toe, en veel levenskunst, succes en gezondheid op je trektocht door 2008.

Reacties zijn hieronder meer dan welkom!

Out of the box denken (3) - een boeddhistisch verhaaltje

Laatst las ik een inspirerend boeddhistisch verhaaltje dat te mooi is om hier niet in zijn geheel verder te vertellen. Het gaat over out of the box denken, een onderwerp waarover ik al eerder een stukje schreef. Het verhaaltje spreekt voor zichzelf, en laat vooral zien waarom we zo bang zijn uit die kooi te stappen, die altijd gewoon open staat. Daarover ging mijn tweede stukje. Nu geheel onaangekondigd een derde stukje over dit onderwerp. Daar gaat ie.

De zelfgemaakte kooi
Opgesloten in de zelfgemaakte donkere en benauwde kooi die wij voor het hele universum houden, kunnen weinigen van ons zelfs nog maar een beginnetje maken met het zich voorstellen van een ruimere dimensie van onze geest.

De Tibetaanse Dzogchen-leraar Patrul Rinpoche vertelt het verhaal van een oude kikker die zijn hele leven in een donkere put had geleefd. Op een dag kwam er een kikker uit de zee bij hem op bezoek.
“Waar kom jij vandaan?” vroeg de kikker in de put.
“Uit de grote oceaan”, antwoordde hij.
“Hoe groot is die oceaan?”
“Die is gigantisch.”
“Je bedoelt ongeveer een kwart van mijn put hier?”
“Groter.”
“Groter? Je bedoelt de helft?”
“Nee, nog veel groter.”
“Is ie ….. zo groot als deze put?”
“Hij is niet te vergelijken.”
“Dat is onmogelijk! Dat moet ik zien!”
Ze gingen samen op weg.
En toen de kikker uit de put de oceaan zag, was dat zo’n grote shock voor hem dat zijn hoofd in stukjes uit elkaar knalde.

Levenskunst - je bent niet wat je denkt dat je bent
Dat laatste moet je natuurlijk niet letterlijk nemen. Volgens mij betekent dat exploderen vooral dat al je vasthouden aan het denken dat je vertrouwd is ontploft. Dat alles wat je zeker denkt te weten met je hoofd in één klap zijn heerschappij over jou verliest. Je hoofd hoeft niet per se weg, maar wordt weer teruggebracht tot de proporties van een put. Denken is natuurlijk vaak heel nuttig. Maar je realiseert je dat je denken niet meer samenvalt met de hele wereld. Het heeft zijn bescheiden plaats teruggekregen in een hoekje van jouw universum waar het thuishoort. Een universum dat zodoende ineens onnoemelijk veel groter blijkt te zijn dan jouw hoofd. Mindblowing!

De deur van de kooi staat dus altijd open, want de put blijkt een oceaan
Je hoeft alleen maar te stoppen met geloven in wat je belemmert. In wat je denkt dat jou belemmert.
Ja, maar, …..
Er is niets dat jou tegenhoudt, behalve jij zelf.
Ja maar, …..
Niets houdt jou tegen.
Ja, zo is het echt!

Is dit nou heel erg mooi of juist vreselijk beangstigend? Of beide? Klik op ‘reacties’ en laat hier jouw persoonlijke reactie achter.

Levenskunst en intelligentie volgens Almaas, deel 4: verder lezen

“Tot dusverre hebben we erover gesproken in termen van innerlijke ervaring.
Maar die reiservaring naar eenwording zal zich in je hele leven weerspiegelen:
in je relaties, in je werk, in je waarden, in alles van je leven.
Mettertijd verenigt het innerlijke met het uiterlijke,
de handeling, de gedachte en het gevoel.”
A.H. Almaas, De innerlijke diamant, deel 2: Vrijheid van zijn

Dit is het vierde en afsluitende deel van een reeks over de spirituele leraar A.H. Almaas en diens ‘Diamond approach’, met leestips (boeken en websites). Wie helemaal tot hier heeft doorgelezen heeft waarschijnlijk dusdanig de smaak te pakken gekregen dat zij of hij meer over en van Almaas wil lezen. Hier vind je ‘the beginners guide to Almaas’:

Verder lezen over  en van Almaas

• De titels van Almaas’ boeken zijn o.a. te vinden op de volgende websites:
o http://www.ahalmaas.com/
o http://www.ridhwan.org/
o http://www.shambhala.com/
o http://www.altamira-becht.nl/
o http://en.wikipedia.org/wiki/A._H._Almaas

• Als inleiding aanbevolen boeken van Almaas:
o Almaas, A.H. (2003), De innerlijke diamant - deel 1: Kenmerken van het zelf, Haarlem: Altamira-Becht [oorspronkelijk 1986]
o Almaas, A.H. (1988), The pearl beyond price – integration of personality into being: an object relations approach, London & Boston: Shambhala
o Almaas, A.H. (2006), Brilliancy – the essence of intelligence, Boston & London: Shambhala

• Over Almaas:
o Davis, John (1999), The Diamond Approach – an introduction to the teachings of A.H. Almaas, Boston & London: Shambhala
o Ganzevoort, J. Wessel (2003), Spiritualiteit in leiderschap, Nijmegen: Valkhof Pers
o Wilber, Ken (1997), The eye of spirit – an integral vision for a world gone slightly mad, Boston & London: Shambhala

Na deze vierdelige reeks ben ik wel heel benieuwd naar wat jij hier nou van vindt, of dat je aanspreekt. Daarom zou ik het zeer op prijs stellen als je hieronder kort je reactie intypt!

Levenskunst en intelligentie volgens Almaas, deel 2: wat is de diamond approach?

“Als je een inzicht hebt
dat je niet transformeert,
is het geen inzicht,
maar iets anders.”
A.H. Almaas

Dit is deel 2 van een vierdelig artikel over de belangrijke spirituele leraar A.H. Almaas en diens ‘Diamond approach’. Deel 1 vormde de inleiding op de reeks. Na dit tweede deel volgen nog een deel  over intelligent zijn als briljant zijn, en een afsluitend deel met leestips voor wie zich verder wil verdiepen. Maar nu eerst de werkwijze van Almaas.

De ‘Diamond Approach’
Nu Almaas inmiddels zo’n veertien boeken heeft gepubliceerd waarin hij de Diamond Approach op verschillende manieren uiteenzet, moge het duidelijk zijn dat het onmogelijk is dit alles in één alinea samen te vatten. Te meer daar mijn eigen lectuur zich momenteel beperkt tot drie van zijn boeken, en ik geen leerling van zijn school ben of was. Inmiddels is het mij wel duidelijk geworden dat het hier een materie betreft die net als de werkelijkheid zelf op paradoxale wijze enerzijds zeer complex en weerbarstig is, en anderzijds eigenlijk heel eenvoudig.

In de Diamond Approach of methode gaat het er om dat we ons volle potentieel leven, dat wil zeggen dat we ons opnieuw bewust worden van het gegeven dat we altijd al deel uitmaken van de heilige eenheid van alles en iedereen. Het is het terugvinden van de ultieme waarheid binnen en buiten ons, zonder verlies van de eigen individualiteit. Deze oorspronkelijke eenheid noemt Almaas essentie, en hierin herkennen we gemakkelijk wat in andere wijsheidstradities bijvoorbeeld aangeduid wordt met de woorden ware aard, oorspronkelijk inzicht, Atman, Boeddha-natuur, God, Tao, Zijn, de zijnsgrond of het transpersoonlijke. Tegelijkertijd gebruikmakend van hedendaagse psychologische inzichten en psychotherapeutische methoden, zowel lichaamsgericht als cognitief, doorbreekt hij de gangbare illusoire scheiding tussen psychologie en spiritueel leven.

Levenskunst en intelligentie volgens Almaas, deel 1: wie is Almaas?

“Even if we cannot describe our
experience precisely, we will
probably say all kinds of intelligent
things about it.”
A.H. Almaas

Het is ook voor mij vakantietijd de komende weken. Daarom maak ik van de gelegenheid gebruik hier mijn artikel over de uiterst interessante spirituele leraar A.H. Almaas in licht gewijzigde vorm opnieuw te publiceren. Hij gaf vorige zomer in Nederland een opmerkelijke lezing over intelligentie. Ik schreef daar toen een artikel over in het transpersoonlijk tijdschrift Panta (nr. 43, najaar 2006). Dat artikel verschijnt hier de komende weken in vier delen, zodat er nog meer en andere lezers kennis van kunnen nemen en hopelijk ook genieten. De levensvisie en levenspraktijk van Almaas lijken sterk op die van Eckhart Tolle en die van de zijnsoriëntatie, is mijn stellige indruk. Twee voor mij belangrijke inspiratiebronnen de laatste paar jaar. Na de zomervakantie volgen weer nieuwe stukken. Maar nu eerst Almaas deel 1.

Het heeft er veel van weg dat buitenlandse spirituele leraren graag het Nederlandse taalgebied bezoeken, een lange traditie die wellicht teruggaat tot minstens 1929. Dat was het jaar dat de nog steeds veelgelezen J. Krishnamurti in Ommen in een beroemd geworden toespraak voor het wereldcongres van de theosofische ‘Orde van de Ster’ verkondigde niet de door hen beoogde nieuwe wereldleraar te zijn. Zie bijvoorbeeld de Krishnamurti-biografie van Mary Lutyens, Krishnamurti – jeugd en bewustwording (Deventer: Ankh-Hermes, 1976). En zo werden wij de afgelopen jaren vereerd met bezoeken van Eckhart Tolle, de Dalai Lama, Deepak Chopra, Gangaji en Byron Katie, om maar eens vijf sterk uiteenlopende voorbeelden te noemen. Echter, wat zij op z’n minst met elkaar gemeen hebben is dat zij allen werken vanuit, en ons onophoudelijk wijzen op, de transpersoonlijke dimensie, al noemt een ieder van hen die weer anders.

Zo bracht ook onlangs spiritueel leraar A.H. Almaas voor de tweede maal een bezoek aan Nederland naar aanleiding van het verschijnen van zijn nieuwe boek. Op 7 juni j.l. hield hij voor een groot gezelschap leerlingen en andere belangstellenden in Amsterdam een openbare lezing over dat boek, getiteld  ‘Brilliancy - the essence of intelligence’ (de Nederlandse uitgever van Almaas zei desgevraagd geen Nederlandse vertaling van dit boek op de planning te hebben staan).
Door nieuwsgierigheid gedreven ging ik daar naartoe, en ik werd niet teleurgesteld. In tegendeel, ik vond deze gebeurtenis dusdanig de moeite waard dat ik besloot dit verslag te schrijven.

Geluk - hoe simpel kan het zijn?

Coach uit Tibet
Laat ik vooropstellen dat ik geen boeddhist ben, maar wel heel veel belangstelling heb voor deze wereldgodsdienst die eigenlijk helemaal geen godsdienst is. Zodoende heb ik vorige week in Amsterdam een lezing van Namkha Rinpoche bijgewoond. Hij is een boeddhistisch leraar uit Tibet, die thans in Zwitserland woont en werkt. Hij werkt met groepen en individuen, dus wij zouden tegenwoordig zeggen dat hij een coach is. De aankondiging van deze lezing trok sterk mijn aandacht, met name door het citaat dat er bij stond:

Als een probleem opgelost kan worden, waarom zouden we ons dan opwinden? En als het niet opgelost kan worden, waarom zouden we er nog over treuren? – Shantideva, Het pad van de Bodhisattva

De lezing ging over het omgaan met negatieve emoties. In de klassieke tekst ‘Het pad van de Bodhisattva’ leert Shantideva ons hoe we ons niet mee moeten laten slepen door onze negatieve gedachten. Door geduld, compassie en tevredenheid (contentment was de Engelse term) te beoefenen kunnen we onszelf en de anderen om ons heen meer geluk brengen, stond er in de aankondiging.

Het ware geluk
Op speelse wijze deed Namkha Rinpoche zijn verhaal voor de vuist weg. Eigenlijk ging het erover dat we zelden echt gelukkig zijn. Boeddhisten noemen dat met een groot woord lijden. Hierin spelen de negatieve emoties een belangrijke rol. Van het boeddhisme nu kunnen we leren wat de oorzaak is van al dat lijden, en hoe je die weg kunt nemen.

Het principe blijkt dan heel simpel te zijn, maar het uitvoeren ervan in de praktijk van het dagelijks leven een enorme uitdaging. Het punt is dat wij zo verlangen naar geluk. Of je nou Tibetaan bent, of Nederlander, we willen allemaal eigenlijk hetzelfde, namelijk gelukkig zijn. We verlangen allemaal hartstochtelijk naar het ware geluk.

En juist dat maakt ons steeds ongelukkig! We zijn altijd maar bezig iets of iemand na te jagen, en pas als we dat hebben, denken we gelukkig te zullen zijn. Daarom zijn we bijvoorbeeld altijd zo druk, druk, druk bezig veel geld te verdienen. Bezig een groter huis in een betere buurt te willen. Bezig naar een nog mooiere geliefde te verlangen. En een nog indrukwekkendere auto voor de deur. Het is nooit goed genoeg, en zolang het niet goed genoeg is zijn we nog niet gelukkig. Want gelukkig zullen we pas zijn als we nog meer verdienen, etc.

De grote valkuil
Nu mag iedereen van Namkha, en zeker ook van mij, zoveel verdienen als hij of zij maar wil. En ik gun ook iedereen dat heerlijke huis en die prachtige geliefde en die imposante auto, of wat dan ook. Want daar gaat het dus niet om. Wel gaat het om de hardnekkige overtuiging dat zij ons gelukkig zullen maken. Dat is de grote denkfout die wij steeds maken! Ook ik trap meestal weer vrolijk in deze valkuil.

Met andere woorden, doe wat je doet, bezit wat je bezit, streef naar wat dan ook, maar denk nooit dat je er gelukkig van zult worden. Integendeel, het najagen en het beschermen ervan houdt je juist ongelukkig. Kortom, als je geen geluk meer nastreeft, dan bèn je gelukkig. In de woorden van Namkha Rinpoche:

When you don't want any happiness, you don't have any suffering; when you don't have any suffering,  then you are happy!

Levenskunst - kan het echt zo simpel zijn?